Έχουν ήδη αρχίσει οι διεθνείς πολιτικές, «διαστημικές» , κοινωνικές και διπλωματικές αναλύσεις, συνοδευόμενες μάλιστα από την αναμενόμενη μελλοντολογία, για την αποστολή Artemis II στη Σελήνη.
Ίσως μάλιστα ο πόλεμος στο Ιράν και η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Τραμπ μαζί με την αντίστοιχη κυνική του Νετανιάχου, να μην επέτρεψαν να εκδηλωθεί μεγαλύτερο παγκόσμιο ενδιαφέρον.
“Αυτή η αποστολή είναι ένα πραγματικά ενωτικό διεθνές project , ένα από τα λίγα που μας έχουν απομείνει” γράφει στον Guardian o Christopher Riley και προσθέτει:
«Για πρώτη φορά μετά από 50 και πλέον χρόνια, οι αστροναύτες θα δουν τη Γη από το μακρινό διάστημα. Ας ελπίσουμε ότι οι εικόνες που θα στείλουν πίσω από το εύθραυστο σπίτι μας θα φέρουν κάποια απαραίτητη ενότητα»
Ήρθε όμως η ώρα να δούμε τον γέρικο, συγχυσμένο και προβλέψιμο πλανήτη μας από μια τέτοια απόσταση – την οποία είχαμε ξεχάσει- η οποία τον καθιστά ξανά μυστηριώδη· με ένα βλέμμα διαστημικά φρέσκο, αποκομμένο από τη ρουτίνα της καθημερινότητας;
Πενήντα εφτά χρόνια από την μαγικές εκείνες μέρες και νύχτες του Ιουλίου 1969 που μας χάρισε η παρέα των αστροναυτών του Νιλ Άρμστρονγκ και του Apollo Program, με το καθηλωμένο βλέμμα του πλανήτη στον ουρανό, ζούμε μια δυναμική επιστροφή ανθρώπου στη Σελήνη.
Οι τέσσερις αστροναύτες ταξιδεύουν σε μια πιο μακρινή από κάθε άλλη ανθρώπινη αποστολή των τελευταίων δεκαετιών. Ο Reid Wiseman, ο Victor Glover, η Christina Koch και ο Jeremy Hansen δεν είναι «ένα ακόμα πλήρωμα» αλλά περισσότερο μια πρωτοπόρα εμπροσθοφυλακή της νέας εποχής.
Οι τελευταίες ημέρες πριν την εκτόξευση τους βρήκαν σε αυστηρή καραντίνα, με εξαντλητικές τεχνικές επαληθεύσεις, πειθαρχημένο πρόγραμμα ύπνου και διατροφής, και συνεχή ιατρική παρακολούθηση. Δεν προετοιμάζονταν άλλωστε μόνο για ένα ταξίδι, αλλά για την θεμελίωση ενός μέλλοντος.
Κάποτε, στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, το Διάστημα ήταν ένα θέατρο ανταγωνισμού. Η κούρσα ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση δεν είχε ως στόχο την εγκατάσταση, αλλά την επίδειξη δύναμης. Όταν ο Neil Armstrong πάτησε στη Σελήνη το 1969, η πράξη του ήταν περισσότερο συμβολική παρά στρατηγική. Η Σελήνη τότε φάνταζε άγονη, οικονομικά άχρηστη, ένας τόπος για σημαίες και όχι για ανθρώπους.
Σήμερα, το αφήγημα έχει αλλάξει ριζικά.
Το 2026 δεν μιλάμε πια για μια «αναγνωριστική βόλτα», αλλά για την απαρχή μιας μακροπρόθεσμης παρουσίας του ανθρώπου εκτός Γης. Η Σελήνη μετατρέπεται σε ενδιάμεσο σταθμό: ένα εργαστήριο, μια βάση ανεφοδιασμού, ένα πεδίο δοκιμών για τεχνολογίες που θα οδηγήσουν ακόμη πιο μακριά — προς τον Άρη και πέρα από αυτόν.
Οι προβλέψεις για το μέλλον της ανθρωπότητας στο Διάστημα δεν ανήκουν πλέον στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά σε εκείνη της στρατηγικής ανάλυσης.
Στο ίδιο άρθρο του στον Guardian o Dr. Christopher Riley καταλήγει ως εξής: «Καθώς οι πρώτοι άνθρωποι εδώ και πάνω από μισό αιώνα ετοιμάζονται να αντικρίσουν ολόκληρη τη Γη με αυτόν τον τρόπο, πρόκειται να βιώσουν κάτι σχεδόν ιερό. Το να μοιραστούν αυτή την εμπειρία θα τους αλλάξει περισσότερο από όσο μπορούν να φανταστούν.
Αλλά ίσως η γνώση ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εκεί πάνω που κοιτάζουν πίσω από τόσο μακριά να αλλάξει και εμάς. Θα είναι μια υπενθύμιση να δούμε τον εαυτό μας όπως τον έβλεπε ο ποιητής Άρτσιμπαλντ ΜακΛις αφού είδε τις πρώτες φωτογραφίες από το Απόλλων 8, «ως αναβάτες μαζί στη Γη, σε αυτή τη λαμπερή ομορφιά στο αιώνιο κρύο».
Στην επιφάνεια της σελήνης, μερικές χιλιάδες μίλια κάτω από αυτούς, καθώς οι αστροναύτες του Άρτεμις περνούν πάνω από αυτήν , θα βρίσκεται ένας μικροσκοπικός δίσκος πυριτίου με τα μηνύματα καλής θέλησης από παγκόσμιους ηγέτες, τοποθετημένος εκεί από το πλήρωμα του Απόλλων 11 τον Ιούλιο του 1969.
Ένα μήνυμα από αυτά προέρχεται από τον Έρικ Γουίλιαμς, τότε πρωθυπουργό του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Αναγράφει: «Είναι η ένθερμη ελπίδα μας για την ανθρωπότητα, ενώ θα κερδίσουμε τη σελήνη, να μην χάσουμε τον κόσμο».
