Τα καλύτερα γκολ, τα πιο θεαματικά, έχουν μπει με εντυπωσιακές κεφαλιές. Πάντα συγκινούν οι σκόρερ-«κεφαλοσφαιριστές». Είναι είδωλα για τους φιλάθλους και εμβλήματα για τις ομάδες τους.
Το να χτυπάς όμως συνεχώς τη μπάλα με το κεφάλι σε μια καριέρα 10-15 χρόνων έχει και ένα, συχνά δυσβάσταχτο, κόστος.
Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβετε εάν κάποιος μπορεί να έχει CTE (μορφή εκφυλιστικής παθολογίας του εγκεφάλου) επειδή τη βλέπουμε μόνο σε άτομα με ιστορικό τραυματισμών στο κεφάλι ή κρούσεων στο κεφάλι, είναι να του κάνετε την ερώτηση «έχετε παίξει ποτέ ποδόσφαιρο;» ή «έχετε παίξει ποτέ ράγκμπι;», λέει ένας ειδικός.
«Οι αστέρες του αθλητισμού που χτυπούν την μπάλα με το κεφάλι είναι πολύ πιο πιθανό να νοσήσουν από Πάρκινσον, άνοια και νόσο του κινητικού νευρώνα», διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του BBC Future.
Ο συντάκτης τονίζει:
«Αν είστε ποδοσφαιριστής, δεν υπάρχει τίποτα σαν τη βιασύνη να πηδήξετε προς μια μπάλα που έρχεται προς το μέρος σας με μεγάλη ταχύτητα και να την κατευθύνετε στο δίχτυ σκοράροντας ένα γκολ για την ομάδα σας.
Ωστόσο, αυξάνονται τα στοιχεία που δείχνουν ότι η επανειλημμένη αυτή ενέργεια μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλική βλάβη που εκδηλώνεται δεκαετίες αργότερα.
Αρχικά, θεωρήθηκε ότι το πρόβλημα περιοριζόταν στην πυγμαχία. Αλλά τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η πεποίθηση έχει αλλάξει. Το 2002, ο ποδοσφαιριστής της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και της Αγγλίας, Τζεφ Αστλ, πέθανε σε ηλικία 59 ετών μετά από διάγνωση πρώιμης άνοιας. Εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ, ο αμερικανός ποδοσφαιριστής Μάικ Γουέμπστερ πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 50 ετών μετά από γνωστική εξασθένηση και άλλα συμπτώματα που μοιάζουν με τη νόσο του Πάρκινσον. Και στις δύο περιπτώσεις, η εξέταση του εγκεφάλου των αθλητικών αστέρων έδειξε ότι είχαν πεθάνει από χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια.
