Ανήκω σε παλιά γενιά που πρόλαβε πινακίδες με τα ονόματα των δρόμων τοποθετημένες σε τοίχους των σπιτιών σε παλιά κεραμικά πλακίδια ή χαραγμένες σε μάρμαρο. Τις έβλεπα σαν πλούσιο αρχείο λαογραφικών και ιστορικών στοιχείων. Η χαρά της συλλογικής μνήμης και της τοπικής ταυτότητας.
Έτσι βλέποντας μια ανάρτηση στο Facebook της φίλης Στελλίνας Τρωϊάννου, τέκνου του κέντρου της πόλης και ψυχή της Nouvelle Amicale, «τσίμπησα». «Καλές οι αναπλάσεις και τα μεγαλεπήβολα έργα», λέει «αλλά η πόλη χρειάζεται και άλλα απλά πράγματα, αυτονόητα για τη βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων που κυκλοφορούν στους δρόμους της. Για παράδειγμα, σε κάθε ανακαίνιση γωνιακού καταστήματος, η πινακίδα με το όνομα του δρόμου εξαφανίζεται και σχεδόν ποτέ δεν επιστρέφει. Από αμέλεια; Από αδιαφορία; Επειδή “χαλάει” την αισθητική; Όμως αυτές οι πινακίδες δεν είναι διακοσμητικές. Είναι απαραίτητες. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να ψάχνουν στο Google Maps για να καταλάβουν πού βρίσκονται. Η πόλη χτίζεται και με μικρές παρεμβάσεις, που δεν χρειάζονται εγκαίνια και κορδέλες, αλλά κάνουν τη ζωή όλων πιο εύκολη», σημειώνει.
Το είχα παρατηρήσει κι εγώ και μου έκανε άσχημη εντύπωση αυτή η όχι σπάνια έλλειψη πινακίδων σε διασταυρώσεις δρόμων κυρίως, του κέντρου. Θα έχετε δει κι εσείς επισκέπτες της πόλης με ένα κινητό στο χέρι να ψάχνουν μια οδό και να ρωτούν περαστικούς.
«Νομίζω ότι ο δήμος οφείλει να υποχρεώνει την επανατοποθέτησή τους και όπου αυτό δεν γίνεται, να παρεμβαίνει ο ίδιος», καταλήγει στην ανάρτησή της η κ. Τρωϊάννου.
