Περπατώντας βράδυ από το Βασιλικό Θέατρο μέχρι τη στροφή προς τις Ομπρέλες του Ζογγολόπουλου ή στην κατάφωτη με το 18 μέτρων χριστουγεννιάτικο δέντρο, πλατεία Αριστοτέλους, σκέφτεσαι πως πράγματι είναι βάλσαμο για τη διάθεσή σου η φωτεινή γιορτινή πανδαισία των στολισμών.
Έρχεται μετά και η τηλεόραση με τα ρεπορτάζ γι’ αυτήν την παγκόσμια «γκαλερί» του φωτός από κάθε γωνιά του πλανήτη, για να θέσει το ερώτημα του τίτλου μας: Ποιος θα ήθελε να ζει σε έναν κόσμο χωρίς χριστουγεννιάτικα φώτα;
Καθώς οι μέρες μικραίνουν και πέφτει νωρίς το σκοτάδι, η λάμψη στους δρόμους, στις βιτρίνες και στις πλατείες δίνει στους ανθρώπους κάτι, βρε αδελφέ, που να ανυπομονούν να δουν.
Για φαντάσου να έλειπε αυτό το σκηνικό. Πώς θα τα φέρναμε βόλτα με το πολύωρο σκοτάδι τις νύχτες του Χειμώνα και με τα βρεγμένα , μουντά , γκρίζα κτίρια της μεγαλούπολης;
Ας μην κρυβόμαστε . Πρόκειται για αίσθηση μιας μικρής καθημερινής απόλαυσης η άφιξη των χριστουγεννιάτικων φωτεινών διακοσμήσεων που μετατρέπει την βόλτα σε μια όμορφη εμπειρία, που μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση, ακόμα και αν είναι για λίγα λεπτά.
Είχα διαβάσει πως η πολύωρη έλλειψη φυσικού φωτός κατά τους τους χειμερινούς μήνες έχει συνδεθεί με αυτό που αποκαλείται εποχιακή πτώση της διάθεσης (Seasonal Affective Disorder (SAD) και χαμηλή ενέργεια.
Ο στολισμός εδώ συνήθως έχει χριστουγεννιάτικα σύμβολα (φως, αστέρι, δέντρο) και προσαρμόζεται κάποιες φορές στην τοπική ταυτότητα (π.χ. καράβι στην θαλασσινή Ελλάδα). Διεθνώς τις τελευταίες δεκαετίες εκδηλώνεται σεβασμός στην θρησκευτική και κοινωνική πολυμορφία (λιγότερο έντονα θρησκευτικά σύμβολα σε κάποιες χώρες).
Κάποιες παρατηρήσεις με τουριστικό μάτι:
Στην Κοπεγχάγη λ.χ. ο διάκοσμος είναι minimal και hygge, με λιτότητα, ζεστό φως και έμφαση στην αίσθηση και όχι τόσο στο θέαμα.
Στη Νέα Υόρκη βρίσκεις θεαματικό αλλά και οργανωμένο διάκοσμο, με σεβασμό του χώρου σε εμβληματικά σημεία (Rockefeller Tree) και με κοινό μοτίβο το concept.
Στη Βιέννη ο στολισμός πλαισιώνει την αρχιτεκτονική, ενώ οι πολυέλαιοι δρόμου και η συμμετρία κυριαρχούν αντί για λαμπιόνια.
Στο Παρίσι γίνεται αυστηρός έλεγχος σε ιστορικά μνημεία, κυριαρχεί το χρυσάφι και λευκό φως, χωρίς οπτική υπερφόρτωση.
Τα τελευταία χρόνια πάντως έχουν αναδυθεί εκλεπτύνσεις όπως η στροφή σε minimal και καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις, η χρήση βιώσιμων υλικών και η εξοικονόμηση ενέργειας.
Ας μην ξεχνάμε βέβαια και αυτούς που δεν ενθουσιάζονται με τις γιορτές. Δεν είναι η πλειοψηφία αλλά και δεν είναι απλώς ένας κινηματογραφικός ρόλος. Δεν είναι βέβαια όλοι «Scrooge» κάτι που αναφέρεται κυρίως στον Εμπενίζερ Σκρουτζ, τον διάσημο, τσιγκούνη χαρακτήρα από το μυθιστόρημα του Τσαρλς Ντίκενς, «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (που μισεί τα Χριστούγεννα και τη χαρά).
Σε κάθε περίπτωση όμως το φως τη νύχτα τέτοιες μέρες δεν είναι απλώς «διακόσμηση» αλλά μια μορφή «γενναιοδωρίας» προς την κοινότητα. Προσφέρει γαλήνη και αγαλλίαση.
