Το 1924 ο δημοσιογράφος Νικόλαος Καστρινός (1888-1981) δημοσίευσε στην «Εφημερίδα των Βαλκανίων» ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο: «Η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα».
Ο Καστρινός υποστήριζε ότι η πρωτεύουσα του κράτους έπρεπε να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη, ώστε να επιλύονται αμέσως τα προβλήματα που συνδέονταν με την προσφυγική εγκατάσταση, δεδομένου ότι η πλειονότητα των προσφύγων από την Τουρκία είχε εγκατασταθεί στη μακεδονική ύπαιθρο.
Παρέθετε και πολιτικά επιχειρήματα. «Η Θεσσαλονίκη ως πόλις της εργασίας και όχι της καφενοβίου τεμπελιάς και πολιτικολογίας, όπως είναι αι Αθήναι, θα μεταβάλλη άρδην τον τρόπον του κυβερνάν και του πολιτικώς σκέπτεσθαι και εργάζεσθαι, θα ανατρέψη το γραφειοκρατικόν σύστημα και θα δώση νέα ζωήν εις την χώραν».
Το ενδιαφέρον στο άρθρο του Καστρινού δεν ήταν η επιχειρηματολογία του, που εξέφραζε μάλλον τις επιθυμίες του παρά την πραγματικότητα, αφού στη Θεσσαλονίκη επικρατούσε (δεν επιμένω στον αόριστο) πολεοδομικό και κοινωνικό χάος. Ούτε η ιδέα της μεταφοράς της πρωτεύουσας ήταν πρωτότυπη. Το ενδιαφέρον ήταν η δημοσιευόμενη δήλωση του βραχύβιου πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπαναστασίου: «Φρονώ ότι θα ήτο ενδεδειγμένον, όπως η Θεσσαλονίκη καταστή πρωτεύουσα του κράτους, εάν δεν υφίσταντο ακόμη οι παλαιοί ρομαντικοί δεσμοί μετά του παρελθόντος». Δηλαδή η ανάμνηση του Περικλέους και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ήταν τα μόνα εμπόδια, κατά τον συμπαθή -πλην καταψηφιζόμενο- αρχηγό του λιλιπούτειου κόμματος της «Δημοκρατικής Ενώσεως», να γίνει η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα.
Πέρασε ένας αιώνας από τότε. Η ιδέα επανήλθε μερικές φορές, αλλά με σοβαρότητα «καφενοβίου τεμπελιάς και πολιτικολογίας». Σήμερα όμως αποκτά επικαιρότητα. Διότι αφενός «οι παλαιοί ρομαντικοί δεσμοί μετά του παρελθόντος» έχουν ατονήσει, -δεδομένου ότι οι πλείστοι των Ελλήνων αντιλαμβάνονται την κινεζική καλύτερα από ό,τι την γλώσσα των προγόνων τους- αφετέρου όλοι ομολογούν ότι το πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών έχει προ πολλού ξεπεράσει το σημείο κορεσμού.
Να μεταφερθεί λοιπόν η πρωτεύουσα, αλλά πού; Η Θεσσαλονίκη έχει σήμερα το μέγεθος που είχε η Αθήνα το 1924, συνεπώς είναι ακατάλληλη. Έπεται η Λάρισα. Ό,τι ίσχυε το 1924 για τη Θεσσαλονίκη, από απόψεως πληθυσμού και αγροτικής παραγωγής, ισχύει σήμερα για τη μεγάλη θεσσαλική πόλη. Διαθέτει μάλιστα ένα μοναδικό πλεονέκτημα: Απέχει μόνον εννέα χιλιόμετρα από το μπλόκο της Νίκαιας.
Εάν λοιπόν το Κοινοβούλιο και τα υπουργεία μεταφερθούν στη Λάρισα, η χώρα θα αποκτήσει πάραυτα δύο πλεονεκτήματα:
(α) Οι αγρότες των πέριξ θα μπορούν να πολιορκούν καθημερινά τη Βουλή και να στοιβάζουν όσο άχυρο τραβάει η όρεξή τους στις εισόδους των υπουργείων, χωρίς κυκλοφοριακό κομφούζιο.
(β) Αντί για την εθνική οδό, τα τρακτέρ θα παρατάσσονται μπροστά στο κοινοβούλιο. Το μπλόκο της Νίκαιας δεν θα έχει νόημα ύπαρξης, αφού θα δυσκολεύει τη μεταφορά και ρίψη γάλακτος και άλλων προϊόντων στην είσοδο του πρωθυπουργικού γραφείου.
Αν αμφιβάλλετε ότι έτσι θα «ανατραπεί το γραφειοκρατικό σύστημα», όπως επιθυμούσε ο μακαρίτης ο Καστρινός και γνωρίζετε άλλον τρόπο για να αποκατασταθεί η οδική συγκοινωνία στη χώρα, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακούσει τις αντιπροτάσεις σας.
