Η εικόνα, γνωστή. Μηχανάκια με μπλε και κόκκινα κουτιά τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προσπερνώντας τα αυτοκίνητα κανονικά και αντικανονικά, αρκεί να φτάσουν γρήγορα στον προορισμό τους, να παραδώσουν ακόμη ένα πακέτο, να κάνει τη δουλειά του ο ντελιβεράς, να μην διαμαρτυρηθεί ο πελάτης. Μερικές φορές έχεις την εντύπωση πως η μισή πόλη παραδίδει παραγγελίες στην άλλη μισή.
Η διαπίστωση, όπως φαίνεται, δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια. Η επιχειρηματικότητα της Θεσσαλονίκης εξαντλείται στα καφέ -και μάλιστα σε αυτά που το κόστος διατηρείται ακόμη πιο χαμηλά, δηλαδή τα self service και delivery καφέ, τα νυχάδικα (nails για την αγορά), τα μπαρμπέρικα με το χαρακτηριστικό ασπρογαλαζοκόκκινο σήμα (barber shops ονομάζονται επισήμως) και τη διανομή φαγητού και ποτών, κοινώς ντελίβερι. Καμία ουσιαστική ανάπτυξη, κανένα σχέδιο, καμία προοπτική.
Μόνο λόγια, μεγάλα λόγια κι υπερβολές. Καμία κυβέρνηση δεν επικεντρώθηκε τα τελευταία χρόνια στην προσπάθεια να διασφαλίσει πραγματική ανάπτυξη για τη Θεσσαλονίκη. Δεν αναζήτησε τις ιδιαιτερότητές της, δεν πρότεινε ένα μοντέλο ανάπτυξης, δεν στήριξε προσπάθειες με βαθύτερες ρίζες και μεγαλύτερο επενδυτικό ρίσκο ώστε να προχωρήσουν. Δεν ενθάρρυνε κανένα επιχειρηματικό μοντέλο που προϋποθέτει πιο σοβαρή οικονομική επένδυση για να υλοποιηθεί και ενδεχομένως να αποτελέσει τη βάση για περαιτέρω ανάπτυξη.
Και φυσικά, όταν φτάσει κανείς στο δια ταύτα, θα σκοντάψει πάλι σε έργα που δεν έγιναν ενώ βρίσκονται σε συρτάρια κατά καιρούς αρμοδίων, όπως η σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι.
Η απόσταση από το κλεινόν άστυ αποθαρρύνει τους επιχειρηματίες με κάποια καινοτόμο ιδέα, αφού όσοι έχουν ήδη δοκιμάσει να επιχειρήσουν με έδρα τη Θεσσαλονίκη, έχουν απογοητευτεί από την ελλιπή παρουσία ή την παντελή απουσία του επίσημου κράτους.
Έτσι στα οικεία επαγγελματικά επιμελητήρια έχουμε εγγραφές και διαγραφές επιχειρήσεων χαμηλής επένδυσης, που δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν οδηγούν πουθενά. Απλώς αναστέλλουν για λίγο την συμπερίληψη των ιδιοκτητών τους στους καταλόγους ανεργίας του ΟΑΕΔ. Μπες βγες στην ανεργία δηλαδή ή αλλιώς σε δουλειά να βρισκόμαστε, για να περιορίζονται πρόσκαιρα τα ποσοστά των ανέργων μέχρι να φανεί το επιχειρηματικό αδιέξοδο…
Ο τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα της ελαφράς επιχειρηματικότητας που τρώει τον παρά και δεν παράγει τίποτε φυσικά και δεν είναι μαγικός, αφού δεν αφορά μεμονωμένα τον κάθε επίδοξο επιχειρηματία. Aφορά δομικά στοιχεία της σακατεμένης οικονομίας της Θεσσαλονίκης που χρήζουν άμεσης παρέμβασης. Αλλά δυστυχώς η πόλη δεν αποτελεί προτεραιότητα για το Μαξίμου κι αυτό αποτυπώνεται στις έρευνες της κοινής γνώμης, που μετρούν χαμηλά τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος τόσο στην Α’ όσο και στη Β’ Θεσσαλονίκης. Κάτι που όπως δείχνουν τα πράγματα, δύσκολα θα αλλάξει.
