Είναι μου φαίνεται λιγότεροι αυτοί που συναντώ και ακούω να λένε εκείνο το μνημειώδες σλόγκαν «δεν τραβάει βρε αδερφέ ο Ανδρουλάκης» με το οποίο βγάλαμε τον χειμώνα. Τούτο δεν σημαίνει ότι ξαφνικά έγινε φαβορί ο βλοσυρός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Κάθε άλλο.
Είναι συγκυριακή αυτή η τάση που θέλει τον Νίκο Ανδρουλάκη πιο «σίγουρο» για τις επιλογές του αλλά και με περισσότερη αυτοπεποίθηση, απαλλαγμένο πια από -τουλάχιστον έντονη και εμφανή – εσωκομματική αμφισβήτηση;
Ουδείς γνωρίζει.
Είναι όμως φανερό ότι στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ κινείται με ανοδικές τάσεις, σε τροχιά διεκδίκησης της δεύτερης θέσης με καλές πιθανότητες. Όσο κι αν λογαριάζουμε χωρίς τους «ξενοδόχους» στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.
Η φράση λοιπόν «δεν τραβάει» φαίνεται να ξεθωριάζει σιγά σιγά, δίνοντας τη θέση της στο «για να δούμε», όχι επειδή άλλαξε δραματικά η εικόνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ , αλλά γιατί αλλάζει το πολιτικό περιβάλλον με κύριο χαρακτηριστικό τη μείωση της ανοχής της κοινωνίας προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Από δω και πέρα το πραγματικό δίλημμα για τον Ν. Ανδρουλάκη δεν είναι απλώς επικοινωνιακό ή θέμα τακτικής. Είναι βαθιά στρατηγικό: θα επιμείνει σε μια αντιπολίτευση υψηλών τόνων, που «κουμπώνει» με τη συσσωρευμένη και διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, ή θα κινηθεί προς έναν πιο ήπιο , τεκμηριωμένο λόγο, ρισκάροντας όμως να φανεί άτονος;
Η κυβέρνηση έχει ήδη διανύσει μια μεγάλη περίοδο όπου τα λάθη της δεν είναι μεμονωμένα, αλλά αλλεπάλληλα σαν μια αλλόκοτη αποκρουστική «κανονικότητα».
Υποθέσεις τεράστιου αρνητικού κόστους όπως οι υποκλοπές, το δυσώδεις σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή η τραγωδία στα Τέμπη, σε συνδυασμό με την ακρίβεια, τους «ημέτερους», την ανοχή στην αισχροκέρδεια και την αίσθηση ευνοιοκρατίας (χώρια τα προκλητικά φαινόμενα τύπου Μακάριου Λαζαρίδη) δεν καταπίνονται εύκολα, αλλά αντιθέτως μαζεύουν ένα πολιτικό φορτίο που δύσκολα απορροφάται με επικοινωνιακή διαχείριση.
Όσο όμως γίνεται μεγαλύτερη η φθορά, τόσο μικρότερη είναι και η ανοχή σε «ευγενικές» αντιδράσεις.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η αντιπολίτευση πρέπει να είναι σκληρή ή ήπια. Είναι αν μπορεί να είναι ταυτόχρονα πειστική, σοβαρή και αποτελεσματική. Γιατί χωρίς πειστικότητα, η ένταση γίνεται απλώς ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος αλλά και χωρίς ένταση, η τεκμηρίωση κινδυνεύει να περνά απαρατήρητη. Είναι καθαρά θέμα «δοσολογίας».
Κάθε κυβέρνηση που ολοκληρώνει δύο σερί κυβερνητικές θητείες, όπως διδάσκει η πολιτική ιστορία, αναπόφευκτα θα κατηγορηθεί σε κάποιο βαθμό για αλαζονεία, διαφθορά , σκάνδαλα κακοδιοίκησης κ.α.
Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη όμως μαζεύτηκαν πάρα πολλά στραβά και ασυγχώρητα σε μόλις 3-4 χρόνια
Και για να βγούμε από τον δικό μας εσωτερικό μικρόκοσμο, τι θα ανέμενε ας πούμε, μια τόσο φθαρμένη κυβέρνηση σε μια χώρα της -πιο κουλ-Βόρειας Ευρώπης; Μια αντιπολίτευση γαλατικής ευγένειας με το «σεις» και με το «σας»;
Έρχονται, ίσως και πολύ σύντομα μάλιστα τα νέα κόμματα, του Τσίπρα και της Καρυστιανού που αναμένεται να ανεβάσουν την ένταση του αντιπολιτευτικού λόγου. Για λόγους ανταγωνισμού και μόνον, ο Ανδρουλάκης ίσως υποχρεωθεί να κρατήσει κι αυτός τους οξείς τόνους.
Απέναντι σε αυτά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να επιχειρεί μια κλασική πολιτική μετατόπιση: από την αμυντική ατζέντα σε μια πιο «μεγάλη εικόνα» για το κράτος , το Σύνταγμα και το πολιτικό σύστημα, τις μεταρρυθμίσεις κ.λπ. όπου θέλει να ελπίζει ότι θα ορίσει ο ίδιος τους όρους της σύγκρουσης, πράγμα όμως όχι ιδιαίτερα πιθανό.
Στην παρούσα φάση φαίνεται να αγνοεί (και να υποτιμά) Τσίπρα, Κωνσταντοπουλου, Βελόπουλο και Καρυστιανού, δείχνοντας ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό θα αντιμετωπίζεται πλέον από τον ίδιο ως ο βασικός του αντίπαλος, με το βλέμμα προς το πολύφερνο Κέντρο. Απλοποιημένο το ρητορικό του σχήμα θα λέει «διαλέξτε ανάμεσα στην Ελλάδα του 2030 και την επιστροφή στο 1980».
Το πόσο όμως αυτά πείθουν την κοινωνία ή εκλαμβάνονται ως μια ακόμη (από τις πολλές) επικοινωνιακή προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας από τα σκάνδαλα και τα πιεστικά προβλήματα της καθημερινότητας, θα φανεί τους προσεχείς μήνες.
