Η ευαγγελική περικοπή της σημερινής Β΄ Κυριακής των Νηστειών (Μάρκ. 2:1-12), μας μεταφέρει σε ένα σπίτι στην Καπερναούμ, ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο. Τέσσερις άνθρωποι, με πίστη και αποφασιστικότητα, ανοίγουν τη στέγη και κατεβάζουν τον παραλυτικό φίλο τους μπροστά στον Χριστό. Ο Κύριος, «βλέποντας την πίστη τους», λέει: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες» (Μάρκ. 2:5). Και όταν, στη συνέχεια, θεραπεύει και το σώμα του, όλοι μένουν έκθαμβοι και δοξάζουν τον Θεό λέγοντας: «Ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο» (Μάρκ. 2:12).
Η φράση αυτή δεν εκφράζει απλώς επιφανειακό θαυμασμό, αλλά αποτελεί ομολογία προσωπικής εμπειρίας. Οι άνθρωποι δεν άκουσαν μόνο λόγια: έγιναν κοινωνοί της θεϊκής παρουσίας ανάμεσά τους. Αυτό ακριβώς εκφράζει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Αυτό που είδαμε με τα μάτια μας, αυτό που αντικρίσαμε και τα χέρια μας άγγιξαν… αυτό σας αναγγέλλουμε» (Α΄ Ιω. 1:1). Η πίστη της Εκκλησίας δεν είναι αφηρημένη ιδέα, αλλά εμπειρία ζωντανού Θεού.
Στην περικοπή, ο Χριστός αποκαλύπτει πρώτα την εξουσία Του να συγχωρεί αμαρτίες – εξουσία που ανήκει μόνο στον Θεό. «Για να γνωρίζετε ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες… σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου» (Μάρκ. 2,10-11). Το θαύμα γίνεται σημείο μιας βαθύτερης αλήθειας: η σωτηρία είναι θεραπεία ολόκληρου του ανθρώπου, ίαση ψυχής τε και σώματος.
Παράλληλα, η Κυριακή αυτή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, συμπολιούχο της Θεσσαλονίκης και μεγάλο θεολόγο της εμπειρίας του Θεού, ο οποίος υπερασπίστηκε τη διδασκαλία ότι ο Θεός, αν και κατά την ουσία Του παραμένει απρόσιτος, γίνεται μεθεκτός και εμπειρικά γνωστός μέσα από τις άκτιστες ενέργειές Του. Μάλιστα, τόνιζε: «Το φως της Μεταμορφώσεως δεν είναι κτιστό, αλλά άκτιστη θεία ενέργεια» (Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, Γ΄, 1:23)ꞏ όχι φαντασία ή διανοητική σύλληψη, αλλά αληθινή εμπειρία φωτισμού.
Ακολουθώντας την πατερική παράδοση, ο Άγιος Γρηγόριος υπενθυμίζει ότι ενώ ο Θεός «κατοικεί σε φως απρόσιτο» (Α΄ Τιμ. 6:16), συγχρόνως «λάμπει στις καρδιές μας» (Β΄ Κορ. 4:6). Όπως οι παρόντες στην Καπερναούμ ομολόγησαν «ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο», έτσι και οι Άγιοι μαρτυρούν το Άκτιστο Φως της δόξας του Θεού που αξιώθηκαν να δουν.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι πρόσκληση σε αυτή τη ζωντανή εμπειρία. Με πίστη, μετάνοια και προσευχή, πλησιάζουμε τον Χριστό, επιτρέποντας να «ανοίξει η στέγη» της καρδιάς μας. Τότε μόνο, με τρόπο προσωπικό και αληθινό, μπορούμε κι εμείς να ομολογήσουμε: ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιοꞏ γιατί ο Θεός επισκέφθηκε τη ζωή μας και μας ανέστησε.
