Στην συμβολική αφετηρία ενός ακόμα έτους αναρωτιέσαι γιατί πρέπει σώνει και καλά να αγχώνεσαι για το κυνήγι του χρήματος ή γιατί πρέπει να τρέχεις σαν τον Βέγγο μέχρι να τα καταφέρεις σε όλους τους στόχους σου.
«Φέτος, δώσε στον εαυτό σου την άδεια να θέσεις ως προτεραιότητα την ευχαρίστηση», συμβουλεύει ο Oliver Burkeman , αρθρογράφος του Guardian που εργάζεται με έδρα τη Νέα Υόρκη.
«Βρείτε χρόνο για εικαστικά ή γράψιμο ή μουσική, ή για φιλίες που έχουν παραμεληθεί εδώ και καιρό, αλλά και για φιλανθρωπικό ακτιβισμό ή για συναρπαστικές αποδράσεις στην άγρια φύση», προσθέτει.
Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος:
Υπάρχει άνθρωπος που δεν θέλει είναι ευτυχής; Υπάρχουν πολλοί που θα έφερναν αντίρρηση για όλα τα παραπάνω που συνιστά ο αρθρογράφος;
Το πρόβλημα ίσως εντοπίζεται στο ότι πολλοί αισθάνονται «κορόιδα» αν εγκαταλείψουν το κυνήγι της δόξας και του χρήματος αφήνοντας να κυριαρχούν και να επιπλέουν οι κατά τη γνώμη τους «φελλοί», οι φαύλοι και οι πονηροί. Εδώ ακόμα και σπάνια επιτεύγματα γίνονται αφορμή για ζήλια και φθόνο.
Θυμάστε το περίφημο «ου εά με καθεύδειν το Μιλτιάδου τρόπαιον». Σε ποιον ανήκει η φράση που σημαίνει «Δεν με αφήνει να κοιμηθώ η νίκη του Μιλτιάδη»; Αποδίδεται στον Θεμιστοκλή, ο οποίος σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ζήλευε τη δόξα του Μιλτιάδη μετά την περιφανή νίκη στον Μαραθώνα. Τελικά κατάφερε να αναδειχθεί και αυτός σωτήρας της Αθήνας, με τη νίκη στη Σαλαμίνα.
Ας επιστρέψουμε όμως στην πρόταση του Oliver Burkeman:
«Με τη νέα χρονιά θα πρέπει να δεσμευτούμε πως θα αφιερώσουμε περισσότερες από τις πεπερασμένες ώρες μας στον πλανήτη, σε πράγματα ουσιαστικά και θα απολαύσουμε τις δραστηριότητες που μας τραβούν το ενδιαφέρον και μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί».
Ποσό εφικτό όμως είναι να γίνει το 2026 η χρονιά που θα σταματήσεις να προσπαθείς τόσο σκληρά να γίνεις πιο «ανταγωνιστικός» και να επικεντρωθείς αντ’ αυτού, στο να ζεις μια πιο συναρπαστική ζωή;
