Σπανίως στις μέρες μας βρίσκουμε λόγο που να έρχεται τόσο καινούργιος για το μέλλον των πανεπιστημίων μας και για το πώς θα πάρει η νέα γενιά τη σκυτάλη στην επιστήμη, στην έρευνα, στο επιχειρείν και στην ίδια την κοινωνία την εποχή της ΑΙ, σαν κι αυτόν του αντιπρύτανη Έρευνας και Καινοτομίας του ΑΠΘ, καθηγητή Ιωάννη Ρέκανου κατά τη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του c (AIF).
Το AIF για το οποίο θα ακούμε όλο και πιο συχνά, είναι μια φιλόδοξη διαρκής δράση και καμπάνια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου που σφραγίζει και τη συμβολική επέτειο των 100 χρόνων του ιδρύματος.
Είπε ο αντιπρύτανης:
«Η καινοτομία δεν μπορεί να προέρθει από τα δικά μας μυαλά, των γηραιών, διότι η γνώση μας είναι «πολωμένη» από τη μελέτη τόσα χρόνια. Η καινοτομία απαιτεί να είσαι αιρετικός, να αμφισβητείς αυτά τα οποία λένε οι άλλοι εδώ και πολλά χρόνια και να σπάσεις αυτή την παράδοση, δημιουργώντας κάτι πραγματικά νέο».
Είναι μάλλον ένα κάλεσμα στη νεολαία της πόλης μας, αλλά και άλλων πόλεων, να έρθουν να παρακολουθήσουν τις εργασίες του AIF συνοδευόμενο από την προσδοκία πως «το αποτέλεσμα θα είναι πάρα πολύ σημαντικό για το μέλλον της χώρας, στην κοινή εθνική προσπάθεια να πάει η χώρα αυτή μπροστά».
«Το AIF φιλοδοξεί», όπως είπε ο πρύτανης Κυριάκος Αναστασιάδης «να εξελιχθεί σε ετήσιο σημείο αναφοράς για την καινοτομία, την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργώντας γέφυρες ουσιαστικής συνεργασίας ανάμεσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα, τη βιομηχανία, την επιχειρηματικότητα και την κοινωνία».
Μπορεί όμως να τα κάνει όλα αυτά αυτό το Aristotle Innovation Forum; Η εκκίνηση γίνεται από ένα πραγματικά ιστορικό και εμβληματικό ίδρυμα όπως το ΑΠΘ -με μια τεραστίων δυνατοτήτων πανεπιστημιακή κοινότητα, που διαπρέπει σε διεθνές επίπεδο ανταγωνισμού, αλλά παράλληλα μαστίζεται από χρόνιες αγκυλώσεις, πολύπλοκα προβλήματα και συχνά ,συγκρούσεις, ιδεοληψίες και κρατικό αυταρχισμό.
Δυστυχώς, στα ΑΕΙ μας δεν είναι μόνο η γνώση «πολωμένη».
Μεγάλο τμήμα της πανεπιστημιακής κοινότητας πιστεύει ότι συχνά η αστυνομία προχωρά σε κινήσεις καταστολής , αλλά επίσης ένα άλλο τμήμα πιστεύει ότι δυναμικές μειοψηφίες χωρίς τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας των φοιτητών και των φοιτητριών συχνά καταφεύγουν σε παραβατικές συμπεριφορές. Όχι σπάνια «ξεφεύγουν» αυτές οι έντονες συγκρούσεις και τα επεισόδια.
Μια μέρα της μαρμότας ζει εδώ και δεκαετίες το μεγαλύτερο ΑΕΙ της χώρας.
Μετά το 2019 άλλωστε το πανεπιστημιακό άσυλο στην Ελλάδα έπαψε να λειτουργεί ουσιαστικά ως φραγμός για τις αρχές, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή πλέον αστυνομική παρουσία εντός των ΑΕΙ για την ασφάλεια και την αντιμετώπιση της παραβατικότητας.
Τούτο όμως έχει αποτελέσει αιτία για διαμαρτυρίες και αντιδράσεις, ειδικά από ομάδες που θεωρούν ότι πλήττονται οι ελευθερίες εντός του campus.
Σημάδι των καιρών τα τελευταία χρόνια ήταν πως λόγω καταλήψεων σε κτήρια σχολών του Ιδρύματος και της πρυτανείας με αιτήματα φοιτητικών συλλόγων ή κινημάτων ελήφθησαν αποφάσεις για διεξαγωγή εξετάσεων διαδικτυακά.
Οι εντάσεις και τα επεισόδια στα ΑΕΙ γίνονται μάλιστα κατά κανόνα αφορμή για πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων τα οποία είναι αδύνατον να συμφωνήσουν ποια είναι τα όρια μεταξύ μιας κινητοποίησης από τις φθορές , τους βανδαλισμούς και τις παράνομες δραστηριότητες εντός του campus.
Το ΑΠΘ μπορεί να κάνει το άλμα προς εμπρός κι να μπει στη νέα εποχή καινοτόμο και συνεπώς αρκετά αιρετικό, με δημιουργικότητα αλλά και αμφισβήτηση όλων των αγκυλώσεων της μεταπολίτευσης που το ταλάνισαν. Αρκεί να το θελήσει.
