«Αχ κακούργε, αν σε πιάσω, αλίμονό σου», θυμάμαι τη μάνα μου να με απειλεί, κάθε φορά που της έκανα τα νεύρα κρόσσια, ως πιτσιρίκος, με τις αταξίες μου, πριν καταλάβω ότι το έλεγε μεταφορικώς και μάθω τι ακριβώς σημαίνει «κακούργος» και «κακούργημα».
Αργότερα άρχισα να υποψιάζομαι ότι στην Ελλάδα δεν τιμωρούνται όλα τα «κακουργήματα», ούτε πάνε φυλακή όλοι οι «κακούργοι».
Και βέβαια, εδώ και αρκετά χρόνια, μαζί με πολλούς άλλους, βεβαιώθηκα πως οι μεγαλύτεροι «κακούργοι», αυτοί που μπορεί να έχουν ακόμα και υψηλά αξιώματα σε αυτή τη χώρα, μπορούν να κυκλοφορούν και να χαμογελούν σαν να μην τρέχει τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν κυκλοφορούν… ακριβώς ανάμεσά μας.
Οι «κακούργοι» με τα αξιώματα βλέπετε, είναι σαν κάτι πλάσματα της άγριας φύσης, που πηδούν από δέντρο σε δέντρο, χωρίς να έχουν ανάγκη να πατήσουν στη γη, παρά μόνο σπάνια και σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Απλώς αυτοί, πηδούν από ρετιρέ σε ρετιρέ, από τη μια προεδρική σουίτα στην άλλη, από «κάστρο» σε «κάστρο» και από το ένα χλιδάτο γραφείο στο επόμενο, συνήθως σε ψηλούς ορόφους.
Μακριά από τα ταπεινά καθημερινά προβλήματα των κοινών θνητών που ονομάζονται… να δεις πως ονομάζονται… εδώ το ‘χω στην άκρη της γλώσσας. Α! Πολίτες!
Είναι πλέον κοινή πεποίθηση στους πολίτες, πως οι «κακούργοι με αξιώματα», καταφέρνουν συνήθως, να αφήσουν «ορφανά» τα κακουργήματα, χωρίς ποτέ να τους αποδοθεί η «πατρότητα».
Η Δικαιοσύνη έχει τεράστιο ρόλο και ευθύνη γι` αυτό το φαινόμενο.
Το μεγάλο ερώτημα -για τους πολίτες πρωτίστως- είναι κατά πόσον η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς έχει εξελιχθεί σε «παραίτηση», σε τέτοιο βαθμό, που οι «κακούργοι» να θεωρούνται αναγκαίο κακό και τα «κακουργήματα» να θεωρούνται μέρος της κανονικότητας αυτού του τόπου.
Ο γενικευμένος αφορισμός του πολιτικού συστήματος, η απροθυμία αναζήτησης εκείνων -έστω και λίγων- που θέτουν τις αξίες υπεράνω των αξιωμάτων, η ασφάλεια της συνήθειας και του «μη χειρότερα», μπορεί να έχουν μόνο ένα αποτέλεσμα: Την επικράτηση των «κακούργων» που μας εξωθούν στην απογοήτευση και στον γενικευμένο αφορισμό. Και τα χειρότερα αντί να έρθουν απότομα, θα έρχονται πάντα σιγά-σιγά, σαν παλίρροια. Για να συνηθίζουμε, σαν τον βάτραχο στην κατσαρόλα…
Η κοινωνία θα πρέπει σύντομα να επιλέξει, αν το ρίσκο της αστάθειας είναι μεγαλύτερο από το ρίσκο της συνήθειας…
