Τις τελευταίες μέρες στη Θεσσαλονίκη έγιναν πολλές σημαντικές εκδηλώσεις με άμεση αναφορά στην Ιστορία. Συμπυκνωμένη ιστορία συνυφασμένη με την πόλη σε ισχυρές δόσεις, με διαφορετικές αφορμές και έναν κοινό παρονομαστή. Την απουσία νεολαίας από τους χώρους όπου πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις, ομιλίες, συζητήσεις, προβολές. Ελάχιστοι ή καθόλου νέοι, με αποτέλεσμα ο ΜΟΗ (Μέσος Όρος Ηλικίας για τους μη υποψιασμένους) να ανέρχεται πολύ πιο πάνω από τα 50 έτη.
Στο κέντρο της πόλης, στη συμβολή των οδών Βενιζέλου και Σπανδωνή, αποκαλύφθηκε μία στήλη με πληροφορίες για τη δολοφονική απόπειρα κατά του Γρηγόρη Λαμπράκη, παρουσία του διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, δημιουργού της ταινίας «Ζ», Κώστα Γαβρά. Από τη σύντομη τελετή η νεολαία απουσίαζε παντελώς.
Λίγα 24ωρα μετά, σε παρουσίαση του βιβλίου του συναδέλφου Σπύρου Κουζινόπουλου με τίτλο «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης», ένας νέος σε ηλικία κληρικός με λαμπρές σπουδές, από αυτούς που εκπροσωπούν το σύγχρονο πρόσωπο της εκκλησίας, επικεντρώθηκε στην απουσία των νέων τονίζοντας ότι σημασία έχει όλα αυτά να μεταδοθούν στις νέες γενιές, γιατί τα αγνοούν και γι’ αυτό βαδίζουμε εκεί που βαδίζουμε…
Χωρίς να είναι σίγουρο το πού ακριβώς βαδίζουμε, το βέβαιο είναι πως οι νέοι απωθούνται από τα δύσκολα, τα περίπλοκα, όλα αυτά που παραπέμπουν στα βιβλία. Τους είναι πιο εύκολο, πιο βατό και πιο ελκυστικό να παρακολουθήσουν ό,τι μεταδίδεται μέσω της εικόνας και κατά προτίμηση της κινούμενης εικόνας. Το insta και το TikTok είναι δύο σύμπαντα όπου μεγάλο κομμάτι, ίσως το μεγαλύτερο του υλικού που διακινείται δίνει από άχρηστες έως επικίνδυνες για την ψυχική υγεία πληροφορίες. Υπάρχουν όμως και είναι δημοφιλή.
Ίσως λοιπόν θα ήταν μία καλή ιδέα να δημιουργηθούν μικρές κάψουλες Ιστορίας που να μπορούν να σταθούν στις πλατφόρμες και τα κοινωνικά δίκτυα με τα οποία είναι εξοικειωμένη η νεολαία.
Για να εκπληρωθεί έτσι και το… ρηθέν του εκ Σερρών ορμώμενου Ακύλα που θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision με την γνωστή προστακτική του, το ferto, ακριβώς μπροστά στο οπτικό πεδίο της νεολαίας.
Μίας νεολαίας που δεν μπορεί να βάλει κανείς απέναντι ούτε γι’ αυτά που απαιτεί, ούτε γι’ αυτά που αγνοεί. Μην ξεχνάμε ότι είναι τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην υπερδεκαετή οικονομική κρίση, σε δύσκολες συνθήκες και μέσα στην οικογένεια τους. Παιδιά που στερήθηκαν βασικές παροχές και ανέσεις, από αυτές που για τις προηγούμενες γενιές ήταν αυτονόητες. Ας το έχουμε υπόψη μας αυτό όποτε τους βάζουμε απέναντι και τους κουνάμε το δάχτυλο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
