Πάντα είχα την άποψη ότι η Θεσσαλονίκη (και η Βόρειος Ελλάς) έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από όση της αποδίδει η ηγεσία και ο κόσμος της. Αν θέλει κάποιος να με κάνει «τούρμπο» αρκεί να μου επαναλάβει την διαδεδομένη φράση του συρμού «η Θεσσαλονίκη είναι χωριό».
«Χωριό» που να έχει λιμάνι με τεράστια γεωπολιτική σημασία, «χωριό» που να το διέρχεται διεθνής αυτοκινητόδρομος διαμετακομιστικού εμπορίου Ανατολής-Δύσης όπως η Εγνατία Οδός, «χωριό» με τρία μεγάλα δημόσια πανεπιστήμια, δύο μη κρατικά, Διεθνή Οικονομική Έκθεση και Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, «χωριό» που να ευρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Άγιο Όρος για το οποίο συγκρούονται στο παρασκήνιο Αμερική και Ρωσία, «χωριό» που επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι από τα Βαλκάνια και την Τουρκία, «χωριό», τέλος, με την τεράστια ιστορία της Θεσσαλονίκης, αρχαία, βυζαντινή και άλλη εγώ δεν ξέρω να υπάρχει αλλού! Η Μακεδονία ως επικράτεια και η Θεσσαλονίκη ως η ακτινοβολούσα πρωτεύουσα της, σήμερα αποτελούν μεγάλο γεωπολιτικό σταυροδρόμι. Άμα θες να παρακολουθείς τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό πρέπει να ξέρεις τι «παίζεται» στο λιμάνι, τι συμβαίνει στην Εκκλησία και το Άγιο Όρος, ποιοι μάνατζερ μεγάλων εταιρειών ενέργειας κάνουν διακοπές στο «Sani Resort» των φίλων Ανδρέα και Σταύρου Ανδρεάδη, ποιοι θέλουν να ελέγξουν το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ της πόλης και σε ποια κατεύθυνση θέλουν να το «σπρώξουν».
Η έφεση μας να μικραίνουμε αυτό που είναι αντικειμενικά μεγάλο και να υποτιμούμε τους εαυτούς μας είναι παροιμιώδης. Μα κυρίως άστοχη. Διότι κάθε φορά που μικραίνεις τον εαυτό σου και το εκτόπισμα σου, στην ουσία συρρικνώνεις και την δυνατότητα σου να ζητάς αυτά που δικαιούσαι. Και έτσι φθάνεις να δίνεις μάχες οπισθοφυλακής για το αν θα μείνει ο δήμαρχος και η περιφερειάρχης στο ΔΣ της ΔΕΘ. Για το αυτονόητο δηλαδή.
Το τελευταίο γεωπολιτικό επίτευγμα του γαλατικού «χωριού» που βρίσκεται στην καρδιά της Μακεδονίας είναι ότι η ευρύτερη αυτή περιοχή καθίσταται για το μέλλον ενεργειακός κόμβος μεταφοράς φυσικού αερίου. Σήμερα μέσω της πλωτής μονάδας υγροποιημένου φυσικού αερίου FSRU στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, της νέας μονάδας της ΔΕΠΑ Εμπορίας στην Κομοτηνή και με τον κάθετο διάδρομο , αύριο ποιος ξέρει με την δημιουργία νέων εγκαταστάσεων στα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας. «Μέσα» από αυτό το «χωριό» σκοπεύει στο μέλλον η Δύση να επιχειρήσει να ανακτήσει μέρος της επιρροής που έχασε στα Βαλκάνια από την Κίνα, την Ρωσία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ. Βολεύει πολλούς να απευθύνονται στους Θεσσαλονικείς ως «χωρικούς» αλλά αυτό το έργο πρέπει κάποτε να τελειώσει. Πάνω στο γραφείο μου έχω μονίμως ένα αγαλματίδιο του Παύλου Μελά του οποίου «πνευματικός» ήταν ο Θρακιώτης Άγιος Νεκτάριος. (γι’ αυτό και ο Μίκης Μελάς του στάθηκε όταν αναζητούσε θέση ιεροκήρυκα στο υπουργείο Παιδείας και του την αρνούταν). Ε, λοιπόν αυτός ο Παύλος Μελάς δεν έπεσε στα Στάτιστα για να είμαστε σήμερα εμείς ηττοπαθείς και να μην ζητάμε τίποτε.
Η Μακεδονία και η Θράκη , η Θεσσαλονίκη και η Αλεξανδρούπολη, δεν θα είναι κόμβος μόνο για τους άλλους. Χύσαμε αίμα για να την έχουμε. Θα πρέπει να είναι κόμβος και για τον εαυτό μας. Η εξασφάλιση φθηνής ενέργειας για τους φορολογούμενους πολίτες και η κατασκευή μεγάλων υποδομών πρέπει να είναι οι πρώτες μεγάλες αποδείξεις πως και η Θεσσαλονίκη είναι πετράδι του στέμματος και ο διεθνής παράγων το αναγνωρίζει. Καλός είναι ο καφές και το « πουρφάν» αλλά η πόλη χρειάζεται και ανθρώπους που να «νικάν»… Για το λόγο αυτό πρέπει να αρχίσουν οι σύμμαχοι να ακούνε Πρωτοψάλτη: «Ζήτα μου ό,τι θες»…
