Εννέα εκατομμύρια άνθρωποι διατύπωσαν κατηγορηματικές γνώμες περί ισραηλιτικών βομβαρδισμών έως Δαρείου και Παρυσάτιδος γίγνονται παίδες δύο. Λείπει μόνον η δική μου.
Επειδή όμως στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν οσάκις οι ευθυμογράφοι και ο σκιτσογράφοι που θίγουν κάποιο πρόσωπο ή θεσμό, μαστιγώνονται δημοσίως 25 φορές, θα είμαι προσεκτικός.
Ομολογώ ότι επί της αρχής δεν αντιτίθεμαι στην ποινή της μαστίγωσης. Πιστεύω ακραδάντως ότι μερικές βουρδουλιές σε δημόσια τελετή θα άρμοζαν σε όποιον παρκάρει εμποδίζοντας την πρόσβαση σε ΑΜΕΑ και εγκύους, καθώς και σε όσους οδηγούς περνούν στις τρεις τα ξημερώματα κάτω από το σπίτι μου με τέρμα την ένταση του ραδιοφώνου τους. Ούτε και θα έκαναν κακό 25 βουρδουλιές σε όσους οδηγούν μεθυσμένοι, δεδομένου ότι τα δυστυχήματα στους ελληνικούς δρόμους παράγουν περισσότερα θύματα από όσα οι αμερικανικοί πύραυλοι στην Τεχεράνη. Αρκεί η διαπόμπευση να γίνεται διά τηλοψίας. Έχω μια μικρή επιφύλαξη αν η μαστίγωση θα ήταν επαρκής τιμωρία για εκείνους που καταλαμβάνουν την πόρτα του λεωφορείου και δεν αφήνουν τον κόσμο να περάσει ούτε με σκούντημα. Ίσως αν τους έδεναν πίσω από το λεωφορείο και τους έσερναν, να φθείρονταν χωρίς λόγο τα μαστίγια. Οι νεαροί που ψυχαγωγούνται μαχαιρώνοντας τους συμμαθητές τους έξω από τα σχολεία, πολλά θα είχαν να ωφεληθούν αν κάποιος φρουρός της επανάστασης τους έδινε από είκοσι καμτσικιές μετά από κάθε καυγά. Υπενθυμίζω, καίτοι άσχετο προς το Ιράν, ότι η βρετανική Βουλή είναι αποδέκτης αιτημάτων για την επαναφορά των σωματικών ποινών στα σχολεία, μετά την ατυχή κατάργησή τους το 1986.
Άσχετο κι αυτό με το Ιράν, αλλά φάκελος που ταχυδρομήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου από τη Θεσσαλονίκη με παραλήπτη στο κέντρο των Αθηνών, παραδόθηκε σεινάμενος-κουνάμενος στις 24 Φεβρουαρίου. Το αναφέρω διότι μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον με εκτόξευση πυραύλων. Αρκεί κάποιος να ενημερώσει τον πρόεδρο Τραμπ.
Οι αγιατολάχ του Ιράν -όπως και των ταχυδρομείων-δεν είναι απλώς ένα πολιτικό καθεστώς, το οποίο θα ανατραπεί από διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Είναι ένα κοινωνικό και ιδεολογικό σύστημα, ακατανόητο για τα δυτικά μυαλά, το οποίο στηρίζεται στην αναδιανομή του εισοδήματος ανεξάρτητα από το οικονομικό αποτέλεσμα. H συντριπτική πλειονότητα του ιρανικού πληθυσμού -και μεγάλη μερίδα του ελληνικού-δεν έχει γνωρίσει κάτι διαφορετικό από αυτό το σύστημα και θα το υποστηρίξει μέχρι εσχάτων.
Για να αλλάξει το καθεστώς δεν αρκεί να χακάρεται ο Γρηγόρης και ο Σταμάτης της Τεχεράνης ή να τοποθετούνται κάμερες στους ελληνικούς δρόμους. Ούτε μπορούμε να περάσουμε τα επόμενα χρόνια με εκτοξεύσεις πυραύλων και τιμών και να κόβουμε το κουνουπίδι στα τέσσερα. Η επιβίωση της Δύσης θα απαιτήσει χιλιάδες φαντάροι να κινήσουν για το μακρινό το Ιράν, με επικεφαλής τους τέσσερις στρατηγούς του Γκάτσου (σε μουσική Χατζηδάκη) και πολλούς συνταγματάρχες. Κι αν δεν κατέχουν από πόλεμο, κακό δικό τους.
