Πάρτε το χαμπάρι. Τίποτα δεν θα αλλάξει ριζικά στην Ελλάδα αν δεν περιοριστεί ουσιαστικά το ποσοστό αποχής του εκλογικού σώματος, που στις προηγούμενες εθνικές εκλογές έφτασε το 47% και στις ευρωεκλογές προσέγγισε το «θηριώδες» 60%!
Ανεξάρτητα (και σίγουρα όχι αντίθετα) από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, η καθημερινή επικοινωνία με πολίτες όλων των κοινωνικών ομάδων -μισθωτούς, μικρομεσαίους επιχειρηματίες, αγρότες, συνταξιούχους, κλπ- σκιαγραφεί μια σαφή εικόνα της κοινωνίας για την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και την πραγματική οικονομία:
Η κυβέρνηση ευθύνεται για την ακρίβεια, όχι απαραίτητα επειδή την παράγει, αλλά σίγουρα επειδή τη συντηρεί ως «εργαλείο» ενίσχυσης των κρατικών ταμείων δια των έμμεσων φόρων, μέσω των οποίων επιστρέφει στον κρατικό κορβανά και ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματος που δημιουργεί η μείωση των άμεσων φόρων, σε πολίτες που -ούτως ή άλλως- μένουν από ρευστό το τέλος του μήνα.
Η πραγματική οικονομία δεν συμφωνεί με τους δείκτες, με τη μεσαία τάξη να αισθάνεται αμέτοχη στην ανάπτυξη που απολαμβάνουν λίγοι και ισχυροί «παίκτες» της αγοράς.
Αρκετές από τις πολυδιαφημισμένες μεταρρυθμίσεις και ο ψηφιακός μετασχηματισμός έχουν εκτοξεύσει το διοικητικό και λειτουργικό κόστος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με το κράτος και τους παρόχους να συμπιέζουν τους χρόνους είσπραξης τελών και φόρων, ακόμα και επί εισοδημάτων εν αναμονή, στερώντας κρίσιμη ρευστότητα από την αγορά.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια χρόνια παθογένεια που απλώς … «έσκασε» στα χέρια του Μητσοτάκη. Αλλά μία που διογκώθηκε, αξιοποιήθηκε ψηφοθηρικά και… εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα ύψη επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη και οι πραγματικοί αγρότες που είναι τα κυριότερα θύματα, το ξέρουν πρώτοι απ` όλους.
Η υφιστάμενη αντιπολίτευση αδυνατεί να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά με την κυβέρνηση, διότι στερείται «δημιουργικού αφηγήματος» και περιορίζεται σε «καταγγελίες», που ναι μεν πλήττουν την κυβέρνηση, αλλά δεν παράγουν εναλλακτική πρόταση.
Σίγουρα, το πολιτικό σύστημα υποχρεούται να δώσει μια εναλλακτική πρόταση στους πολίτες, ή… να αποδεχτεί τη «μοίρα» του.
Όμως και οι πολίτες που παραμένουν αμέτοχοι, επιβραβεύοντας τελικά, τη συντήρηση της αρνητικής εικόνα που συχνά περιγράφουν, φέρουν και ευθύνη, αλλά και την δύναμη να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο, ακόμα και επιβάλλοντας πολιτικές συγκλίσεις και συνεργασίες, μέσα από το υφιστάμενο, ή το υπό διαμόρφωση (με νέα κόμματα) πολιτικό σύστημα.
Η αποχή έχει «απόχη» και μπορεί να «πιάσει ψάρια». Αρκεί να την βάλει στη θάλασσα…
