Πάει κι αυτός. Άνοιξαν για να τον υποδεχτούν οι Pearly Gates του παραδείσου. Αυθεντικός εκπρόσωπος μιας σπάνιας ομάδας των νεαρών κάποτε καλλιτεχνών που έπαιξαν για την αγάπη και την ειρήνη στο μυθικό φεστιβάλ του Γούντστοκ.
Τότε τον Αύγουστο του 1969 ήταν 27 ετών και πριν από λίγες μέρες που «έφυγε», είχε φτάσει πια τα 84 με προβλήματα υγείας και κυριότερο αυτό της νόσου του Πάρκινσον. Τον αγαπούσαν πολλοί νεαροί κουμουνιστές στην χώρα μας, διότι οι γονείς του εμβληματικού Country Joe ήταν μέλη του CPUSA (Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ).
Τον ονόμασαν Τζόζεφ (Joe) προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν ο οποίος ήταν δημοφιλής στους προοδευτικούς του 1942 όταν γεννήθηκε ο γιος τους. Αργότερα βέβαια η Αμέρικα και όλος ο πλανήτης με οδυνηρό τρόπο έμαθαν περισσότερα για τον Στάλιν και τον σταλινισμό…
Ο Joe αργότερα προσέθεσε και το country μπροστά από το Joe γιατί και ο Στάλιν είχε το παρατσούκλι κάντρι Joe. Στην πορεία, σαν μουσικός τακίμιασε με έναν κιθαρίστα επίσης αριστερό, τον Μπάρι Μέλτον, δικηγόρο με ειδίκευση στα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος στο Γούντστοκ είχε το παρατσούκλι «the fish», βγαλμένο από μια φράση του προέδρου Μάο ότι «ο επαναστάτης πρέπει να ελίσσεται ανάμεσα στις μάζες όπως το ψάρι στο νερό». Έτσι προέκυψε η μπάντα Country Joe and the fish που συνδύαζε ψυχεδέλεια με αντιπολεμικά μηνύματα.
Μένει η στιγμή μπροστά σε περίπου 400.000 θεατές όταν ζήτησε να γίνει spelling της λέξης f..@ck και οδήγησε το κοινό σε ένα σατιρικό, προκλητικό σύνθημα πριν ξεκινήσει να τραγουδά το εμβληματικό τραγούδι «I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag», μια σάτιρα για τον πόλεμο στο Βιετνάμ.
Give me an F !
