Η μουσική μας συντροφεύει στις χαρές και τις λύπες μας, τις νίκες και τις ήττες μας, τα ζήτω και τα κάτω μας. Είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση και ταυτόχρονα συλλογική, αφού κοινωνικοποιεί τους ανθρώπους. Γεννά φιλίες, φτιάχνει παρέες, δημιουργεί ατμόσφαιρα, αλλάζει το σκηνικό.
Όλα αυτά στη θεωρία. Στην πράξη συχνά αντιμετωπίζεται λες και τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Έτσι έγινε και στη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες με δύο μουσικούς που έπαιζαν στην παραλία -όχι σκέτοι, όπως λένε στη γλώσσα τους, αλλά με μικροφωνική η οποία πολλαπλασιάζει τα ντεσιμπέλ. Δημοτικοί αστυνομικοί, με βάση την νέα κανονιστική που ισχύει ήδη εδώ και μερικούς μήνες και δεν επιτρέπει τη χρήση μικροφωνικής, τους έκοψαν κλήση, μάλλον για… «διατάραξη της ησυχίας επί της παραλίας». Όμως οι δύο μουσικοί δεν σιώπησαν. Ανέβασαν το συμβάν στα κοινωνικά δίκτυα και ξεσήκωσαν τον κόσμο. Κινητοποιήθηκαν μεταξύ άλλων αξιόλογοι μουσικοί της Θεσσαλονίκης, με χιλιάδες ένσημα και άπειρες εμφανίσεις σε μεγάλες μουσικές σκηνές και ο δήμος τα γύρισε. Ενώ αρχικά έκανε λόγο για την ανάγκη τήρησης της νομιμότητας και υποστήριζε ότι αποκλείεται οι δημοτικοί αστυνομικοί να μην έκαναν συστάσεις πριν κόψουν το πρόστιμο, στη συνέχεια ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Γ. Δημαρέλος έγραψε ότι ο δήμος δεν είναι της λογικής των προστίμων αλλά τον ενδιαφέρει μόνο η τήρηση της τάξης. Στο τέλος δέχθηκε να αποσύρει το πρόστιμο αφού οι δημοτικοί αστυνομικοί παραδέχθηκαν ότι το έκοψαν άνευ παρατήρησης. Παρά τη θεραπεία που επιχειρήθηκε πάντως, το απαράδεκτο του γεγονότος παραμένει:
πρώτον, ο δήμος δεν επρόκειτο να γυρίσει την «πλάκα» αν ο Γιώργος Κελεσίδης και η Ευαγγελία Μπόση δεν αντιδρούσαν κι έτρεχαν να μαζέψουν χρήματα για να πληρώσουν το πρόστιμο.
Δεύτερον, το ποσό των 300 ευρώ δεν είναι σε καμία περίπτωση αντίστοιχο της ζημιάς που μπορεί να προκαλεί όποιος παίζει μουσική -ακόμη κι αν κάνει χρήση μικροφωνικής. Είναι δυσανάλογο και σε σύγκριση με τα λίγα ευρώ που ενδέχεται να κερδίσει.
Και τρίτον, δεν μπορεί η πολιτική ενός δήμου να αλλάζει με βάση τη δημοσιότητα που παίρνει ένα θέμα και τις κοινωνικές αντιδράσεις που προκαλεί. Αν το πρόστιμο επιβαλλόταν σε ηλικιωμένο μουσικό που δεν το ‘χει με τα ΜΚΔ, δεν θα μαθαίναμε ποτέ τι… κακό μπορεί να προκαλέσει η μουσική -πρωτίστως στους ίδιους τους μουσικούς.
Το πάθημα του δήμου ας οδηγήσει τουλάχιστον στην κατάρτιση ενός μητρώου επαγγελματιών μουσικών (buskers λέγονται διεθνώς) που θα παίζουν υπό προϋποθέσεις. Γιατί πέραν των άλλων, η υπερδεκαετής οικονομική κρίση πλήγωσε την τέχνη της μουσικής και τους ανθρώπους που την υπηρετούν. Υπάρχουν άριστοι μουσικοί, καλλιτέχνες πραγματικοί, που παίζουν για ένα αβέβαιο μεροκάματο αντιστρόφως ανάλογο του ταλέντου τους και του κόπου που έκαναν για να φτάσουν μέχρι εδώ. Και είναι αξιοπρεπείς πολίτες με ζωή, οικογένεια, φίλους, παιδιά, συντρόφους. Δεν είναι ανάγκη να βλέπεις στο βλέμμα τους ενοχή επειδή εργάζονται στη μεγάλη σκηνή της πόλης.
