Αναστοχαζόμενος τον θόρυβο που προκλήθηκε από τις επίμαχες δηλώσεις Καρυστιανού αλλά και από την απήχηση που διαφαίνεται ότι έχει η κίνηση της στις δημοσκοπήσεις, συνειδητοποιώ για μια ακόμη φορά το εξής: Η μείζων αμφισβήτηση του πολιτικού μας συστήματος και η δίψα για την οικοδόμηση μιας νέας Ελλάδας, που θα αφήνει «χάμω» την παλαιά, ξεκινά τα τελευταία χρόνια αποκλειστικά από τη Θεσσαλονίκη και τον Βορρά.
Όχι από την Πελοπόννησο, όχι από την Κρήτη, όχι από την Ήπειρο, όχι από τη Στερεά. Από τον Βορρά. Αυτός γεννά ηγεσίες στην πολιτική, στην τέχνη, στη μουσική, στα γράμματα. Ο Βορράς αφουγκράζεται καλύτερα τους καημούς. Ξεχάστε τα κόμματα και τις απόψεις τους, μπορεί να συμφωνείτε, μπορεί και να διαφωνείτε, εστιάστε απλώς στα πρόσωπα.
Η Καρυστιανού από τη Θεσσαλονίκη, η Λατινοπούλου από τον Έβρο, ο Βελόπουλος από τα Γιαννιτσά, ο Νατσιός από το Κιλκίς και την Πιερία, ό,τι γεννήθηκε αυτό το διάστημα και αμφισβητεί τον τρόπο που βλέπει η Αθήνα την Ελλάδα στον κόσμο γεννήθηκε στον Βορρά. Αυθεντικό παράδειγμα από την άλλη πλευρά ο Μπουτάρης, Είχε τα πάθη του και τις κακίες του που δεν μας τον έκαναν συμπαθή, αλλά ήταν προσωπικότητα με αποτύπωμα πανελλήνιο που είχε αρχίσει να φαίνεται από τα κρασιά και τον Άρη, πολύ πριν μπλέξει με τη δημαρχία.
Ποιον επιχειρούσαν και επιχειρούν να εκπροσωπήσουν όλοι αυτοί, ανεξαρτήτως ιδεολογικής αφετηρίας; Τη μεσαία και λαϊκή τάξη. Ποιο είναι το χαρακτηριστικό που τους έδωσε θέση στο εθνικό κάδρο; Μα ό,τι χαρακτηρίζει κάθε Βορειοελλλαδίτη: Η ευθύτης. Άλλος την έχει περισσότερο και άλλος λιγότερο, υπάρχει όμως. Ο Μακεδόνας συνήθως απαντά σε πρώτο χρόνο, δεν διυλίζει και δεν πολυσκέπτεται την απάντηση του. Και χωρίς να είναι άγιος, συνήθως δεν λέει ψέματα. Μιλάει κατά πρόσωπο.
Αυτή είναι η κυρίαρχη κουλτούρα της περιοχής. Στα ίσια. Από τη Λαμία και κάτω η κατάσταση αλλάζει. Ο πληθυσμός εκπαιδεύτηκε λόγω της Τουρκοκρατίας να αποκρύπτει τη σκέψη του από τους δυνάστες του. Εκπαιδεύτηκε στο σύνδρομο της δεύτερης σκέψης. Άλλα να έχει κανείς στο μυαλό του, άλλα να λέει και άλλα να εννοεί για να κερδίζει χρόνο και να επιβιώνει. Γρίφος η αποκρυπτογράφηση του συνομιλητή σου εκεί. Γολγοθάς. Βασανιστήριο. Με δεδομένο ότι ο κόσμος βαρέθηκε να βλέπει στην πολιτική χαρακτήρες που δεν απαντούν ευθέως στις ερωτήσεις και υπεκφεύγουν στα δύσκολα, η ευθύτης στην οποία θήτευσε πρώτος ο μέγας Κωνσταντίνος Καραμανλής και τον διαδέχθηκε αργότερα ο Κώστας Καραμανλής τον οποίο ψήφισαν (ρεκόρ) 3,3 εκατομμύρια άνθρωποι το 2004, επειδή ήταν αυθεντικός και όχι πλαστικός Έλλην, κατέστη πολιτικό χάρισμα.
Δεν είναι όμως αυτός ο μόνος λόγος που η ρίζα της αμφισβήτησης αυτού που μας σερβίρεται ως Ελλάδα στην πρωτεύουσα γεννήθηκε και φούντωσε στη Μακεδονία. Είναι και η διαφορετική προσέγγιση με την οποία προσλαμβάνεται η Ελλάς εδώ πάνω. Στον Βορρά η ιστορία, η αγάπη για τη γη, η αγάπη για τις ανθρώπινες σχέσεις που περνά μέσα και από την μουσική και την γαστρονομία επιδρά ακόμη στις συμπεριφορές.
Στην Αθήνα που έχει μετατραπεί σε απέραντο χωνευτήρι ανάλογο της Νέας Υόρκης έχει υποχωρήσει. Το βαθύ κράτος της πατρίδας μας είναι στην Αθήνα, αλλά η βαθιά ψυχή της στον Βορρά. Όπως λέει και μια ατάκα στην εξαιρετική θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος «Αυτή η νύχτα μένει» σε σκηνοθεσία του Αστέριου Πελτέκη, « ό,τι είναι αυθεντικό, ο λαός το εντοπίζει πρώτος».
Και αυτό δεν αφορά την πολιτική μόνον. Τους καημούς των Ελλήνων τους εξέφρασαν γνησίως και αυθεντικώς διαφορετικά μεγέθη ο καθένας (βεβαίως) μεγάλοι Μακεδόνες: ο Πόντιος Καζαντζίδης, ο Ξανθιώτης Πάνου, ο Σερραίος Στράτος, ο Χαλκιδιώτης Μητσιάς, η Σαλονικιά Μαρινέλα, ο Βεροιώτης Νικολόπουλος, οι αξεπέραστοι Παπάζογλου και ο Ρασούλης και βεβαίως ο δαντελένιος Νιόνιος που αποτελεί ειδική κατηγορία.
Εδώ που φθάσαμε πάντως δεν αρκεί να εδρεύει στη Μακεδονία η ρίζα της αμφισβήτησης. Πρέπει να αποτελέσει και την έδρα της απελευθέρωσης. Ποτέ δεν ήμασταν τόσο ελεύθεροι και ποτέ αισθανόμασταν τόσο εγκλωβισμένοι. Η Ελλάς χρειάζεται ένα ξεπέταγμα. Ένα μεγάλο ξεπέταγμα.
