Τετάρτη, ώρα 11.15. Το κινητό χτυπάει και στην οθόνη βλέπεις το κινητό της μικρής ανιψιάς σου. Πετάγεσαι με αγωνία μήπως της συνέβη κάτι, αφού υποτίθεται πως είναι στο σχολείο όπου τα κινητά απαγορεύονται. Απαντάς με κομμένη την ανάσα αλλά η 14χρονη σε καθησυχάζει. «Πώς κάνεις έτσι ρε μπρο, είχαμε κενό». Κι αφού πηγαίνει η καρδιά σου στη θέση της, αναρωτιέσαι τι θα προλάβει να μάθει η ίδια και οι συμμαθητές της από δω και πέρα για την ελληνική γλώσσα και πώς θα καταφέρει να εκφράζεται χρησιμοποιώντας κι άλλες προσφωνήσεις πέρα από τη μονοσύλλαβη εκδοχή του… βρετανού αδερφού.
Και μετά αναρωτιέσαι: Τι γίνεται αν τα παιδιά δεν γυρίζουν σπίτι όταν τελειώνουν τα μαθήματα; Στις ευαίσθητες ηλικίες των πρώτων εφηβικών χρόνων, μαθητές που σχολάνε άλλες φορές στις 11 κι άλλες στις 12, μπορεί και να βολτάρουν εν αγνοία των γονέων. Αν βέβαια τα παιδιά φοιτούν στο δημοτικό, τα πράγματα έχουν άλλη διάσταση: Η οικογενειακή ζωή διαταράσσεται καθώς είναι αδύνατον να εναρμονιστεί με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις των γονιών. Ποιος εργαζόμενος είναι σπίτι στις 12;
Έχουν περάσει ακριβώς δύο μήνες από την ημέρα του αγιασμού της φετινής σχολικής χρονιάς και υπολείπονται ελάχιστα μαθήματα ως τις διακοπές των Χριστουγέννων. Όπως ξέρουν όμως μαθητές, εκπαιδευτικοί γονείς και… συγγενείς, υπάρχουν ακόμη κενά (ρεπορτάζ σελ. 24).
Μόνο φέτος τα είδατε, θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς; Όχι, το πρόβλημα χρονίζει αλλά παραμένει πρόβλημα. Με όποια κυβέρνηση κι αν μένουν κενές διδακτικές ώρες, που αναγκάζουν τους διευθυντές να επιχειρούν με αλχημείες του τύπου «αυξάνουμε στους 30 τον αριθμό των μαθητών στο τμήμα», είναι επιλήψιμο.
Και φυσικά δεν μας φταίει η έμπνευση της υπουργού για υφαντική, κεραμική, ράψιμο και πλέξιμο στα δημοτικά. Ούτε υποτιμούμε την αξία αυτών των δεξιοτήτων για τα παιδιά, που η μόνη χειρωνακτική εργασία που γνωρίζουν είναι η πληκτρολόγηση μηνυμάτων σε καταιγιστικούς ρυθμούς . Όμως εκπαιδευτική πολιτική μια στο καρφί και μια στο πέταλο δεν γίνεται. Πρέπει να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια. Λογική και αξιολόγηση προτεραιοτήτων. Άρα πρώτα πρέπει να διασφαλιστεί ότι σε όλα τα σχολεία υπάρχουν φιλόλογοι, μαθηματικοί και εκπαιδευτικοί της ειδικής αγωγής και μετά να ασχοληθούμε με τη χρήση του αργαλειού.
Για να μην αναφερθούμε και στη θέρμανση που μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι είναι διασφαλισμένη σε όλα τα σχολεία, αλλά δεν είναι. Όπως και η κτιριακή αρτιότητα των σχολικών μονάδων. Αλλά ας μην συνεχίσουμε και δώσουμε ιδέες να πιάσουν τα παιδιά εκτός από βελονάκι, πηλοφόρι και μυστρί.
