Δυο νεκρούς άφησε πίσω της η κακοκαιρία που έπληξε την Κεντρική και Νότια Ελλάδα. Εκτός από τα θύματα, είχαμε και τις ίδιες εικόνες (οι οποίες πάντα συνοδεύουν στη χώρα μας τα λίγο πιο έντονα καιρικά φαινόμενα) που συνηθίσαμε όλοι: δρόμοι μετατρέπονται σε χειμάρρους, ποτάμια υπερχειλίζουν, πολίτες εγκλωβίζονται, δρομολόγια συγκοινωνιών αναβάλλονται, γίνονται αμέτρητες κλήσεις στην πυροσβεστική…
Γνωστές είναι και οι χιλιοειπωμένες δικαιολογίες: ήταν η κακοκαιρία της χρονιάς (ή της δεκαετίας, ή του αιώνα), ήταν το αιφνιδιαστικό της ξέσπασμα (όταν χιονίζει… μεσημέρι), ήταν οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, ήταν η απουσία επαρκών υποδομών και αντιπλημμυρικών έργων…
Η απουσία υποδομών; Εντάξει, είναι εξίσου γνωστό ότι για την απουσία αυτή φταίνε, βέβαια, πάντα οι «προηγούμενοι» (που έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα φταίνε πάντα για τα πάντα)! Αλλά πώς γίνεται να είναι ένα πρόβλημα γνωστό επί δεκαετίες, και επί δεκαετίες να μην είναι εφικτό να δοθεί μια ικανοποιητική λύση; Και αναφέρομαι στην αντιπλημμυρική θωράκιση της Θεσσαλονίκης.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 (φαντάζομαι ότι θα συνέβαινε και νωρίτερα) θυμάμαι ότι η ανεπάρκεια των αντιπλημμυρικών έργων ήταν κάθε φθινόπωρο, την εποχή που χαλάει ο καιρός, ένα από τα μεγάλα θέματα των φύλλων της πόλης. «Να βάλουμε αυτούσιο το περσινό;» ρώτησα μια χρονιά αστειευόμενος την τότε προϊσταμένη μου, πεπεισμένος ότι δεν είχε αλλάξει απολύτως τίποτα σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
Ακριβώς η ίδια εικόνα και φέτος. Το ρεπορτάζ της συναδέλφου Ευτυχίας Βατάλη στη «Θ» (11/10/2025) αναφέρει ότι τα αντιπλημμυρικά έργα δεν προχωρούν «ούτε με ρυθμούς χελώνας». Κάνει, επίσης, λόγο για «διασπορά αρμοδιοτήτων», η οποία καθυστερεί την υλοποίηση… 123 αντιπλημμυρικών έργων που περιλαμβάνει το master plan για την αντιπλημμυρική θωράκιση της Θεσσαλονίκης. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη δεκαετία του 1990…
Εν συντομία, είμαστε πολύ τυχεροί που η προ ημερών καταιγίδα σάρωσε τη Στερεά Ελλάδα και όχι την πόλη μας. Κοινώς, δεν πλημμυρίσαμε από θαύμα (και αυτή τη φορά)! Και είμαι βέβαιος ότι δεν θα μου απαντήσει ποτέ κανείς στο ερώτημα γιατί δεν στάθηκε επί δεκαετίες εφικτό να δοθεί μια λύση. Εξίσου βέβαιο θεωρώ ότι στην εφημερίδα έχουμε «καβάτζα» θέμα για τον Οκτώβρη!
Αλλά αν στο μεταξύ… βρέξει;
ΥΓ: Να μην μιλήσουμε εδώ για τα μπαζώματα χειμάρρων, την αυθαίρετη δόμηση, το «χτίσιμο» των καμένων δασών και για όλα όσα εντείνουν στην Ελλάδα τις επιπτώσεις των έντονων βροχοπτώσεων…
