- Η επιχείρηση καθαίρεσης της κ. Καρυστιανού από την προεδρία του Συλλόγου των Τεμπών φέρει ένα βαρύ ηθικό φορτίο, ασύμβατο με τα δημόσια χαρακτηριστικά ανθρώπων που μέχρι χθες συμπορεύονταν μαζί της. Δεν πρόκειται για μια τυπική οργανωτική διαφωνία· πρόκειται για μια πράξη με σαφές πολιτικό και συμβολικό αποτύπωμα.
Το Κίνημα των Τεμπών συγκροτήθηκε ως ένα αυθεντικό κοινωνικό κίνημα με πρωτοφανή δυναμική, σε μεγάλο βαθμό χάρη στις προσπάθειες και την προσωπική στάση της ίδιας. Η συμπεριφορά απέναντί της έχει, συνεπώς, ιδιαίτερη σημασία — όχι μόνο για το παρόν του Κινήματος, αλλά και για το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία.
Το Κίνημα διεκδίκησε εξαρχής την απονομή δικαιοσύνης για ένα συγκεκριμένο κρατικό έγκλημα. Ωστόσο, η κ. Καρυστιανού ορθώς διέκρινε ότι το πλαίσιο αυτό δεν μπορούσε να παραμείνει στενό. Τα Τέμπη δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός· αποτελούν συμπύκνωση των παθογενειών του ελληνικού κράτους από τη συγκρότησή του: διαφθορά, ωχαδερφισμός, πολιτικός πελατειασμός, κομματισμός, εξαρτημένη δικαιοσύνη, χειραγωγημένα μέσα ενημέρωσης — και πολλά ακόμη.
Με πολιτικό αισθητήριο, επιχείρησε να εντάξει το κοινωνικό κίνημα των Τεμπών σε ένα ευρύτερο πολιτικό κίνημα αλλαγής. Είτε αυτό δεν έγινε αντιληπτό από ορισμένους συνοδοιπόρους της είτε παρεισέφρησαν άλλοι παράγοντες, η απόπειρα καθαίρεσής της λειτουργεί αντικειμενικά ως προσπάθεια αποδόμησης μιας πολιτικής προοπτικής που η κοινωνία δείχνει να ζητά επιτακτικά.
Η κ. Καρυστιανού δεν θα άνοιγε τη συζήτηση για τη διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών αιτημάτων αν δεν υπήρχε κοινωνική ενθάρρυνση. Και αυτή η κοινωνία είναι που σήμερα τη στηρίζει — όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από τα σημεία όπου ακόμη διακρίνεται η κοινωνική βούληση, πέρα από φίλτρα και διαμεσολαβήσεις.
Το γεγονός έχει προκαλέσει εμφανή πανικό στο κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Μικρά και μεσαία κόμματα, αλλά και ο «αρχινονός» του συστήματος, ανησυχούν για την επόμενη ημέρα. Και δικαίως. Αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά τα σαθρά θεμέλια ενός πολιτικού οικοδομήματος που συντηρείται εδώ και χρόνια, αντιμετωπίζοντας την πολιτική ως προσοδοφόρο επάγγελμα και ως μηχανισμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης.
Το Κίνημα που, όπως φαίνεται, επιχειρεί να εκφράσει η κ. Καρυστιανού είναι ένα κίνημα ελπίδας για αλλαγή. Δεν δημιουργήθηκε τεχνητά· προϋπήρχε μέσα στην κοινωνία. Εκείνη δέχθηκε να το εκφράσει. Η σχέση τους οφείλει να είναι διαλεκτική: το Κίνημα ωθεί την κ. Καρυστιανού και η κ. Καρυστιανού συγκεκριμενοποιεί, αρθρώνει και θέτει δημόσια και ηχηρά τα αιτήματά του.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούν να βρουν δικαίωση οι νεκροί των Τεμπών — αλλά και όλα τα θύματα της κρατικής αμέλειας, της αδιαφορίας και της διαρκούς αποτυχίας συγκρότησης μιας στοιχειωδώς σοβαρής πολιτείας.
Τίποτε άλλο δεν διακρίνεται στον ορίζοντα με ανάλογο κοινωνικό βάθος και πολιτικό δυναμισμό. Η κ. Καρυστιανού συνιστά μια ευκαιρία για την κοινωνία. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία θα την αδράξει.
Θα φανεί αν θα θελήσει να διαψεύσει την απαισιόδοξη ρήση του Κολοκοτρώνη: «αυτό το μιλέτι δεν φτιάνεται». Ίσως ήρθε η στιγμή να δείξουμε στον Γέρο του Μοριά ότι, αν βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, μπορεί να υπάρξει ελπίδα. Τουλάχιστον αυτό.
