«Θα ασχοληθώ με τον εθνικισμό. Πουλάει και έχει πολύ ψωμί», ήταν η απάντηση που έδωσε κάποιος σε ερώτηση φίλου του, ο οποίος θέλησε να μάθει τι σκοπεύει να κάνει ο ερωτηθείς έπειτα από την παραίτησή του (ή απόλυσή του, δεν θυμάμαι) από τη δουλειά, πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Τη στιχομυθία αυτή μου την αφηγήθηκε πριν πολλά χρόνια συνάδερφος, με τον οποίο είχαμε βρεθεί για μια σύντομη «ανταλλαγή πληροφοριών». Θυμάμαι ότι τότε είχα χαμογελάσει, καθώς θεώρησα τη σκέψη τουλάχιστον αστεία, για να μην πω κάτι χειρότερο. Περιττό να αναφέρω ότι αστεία ήταν η δική μου θεώρηση, καθώς σήμερα ο συγκεκριμένος κύριος είναι διακεκριμένο στέλεχος του εθνικιστικού χώρου και γνωστός σε όλη την Ελλάδα!
Τις όποιες απορίες που μου απέμεναν για τις «δυνατότητες ανάδειξης» που παρέχει ο συγκεκριμένος χώρος σε κάθε λογής επιτήδειους, μού τις διέλυσε χρόνια αργότερα με μια και μόνο πρόταση πρώην βουλευτής (όχι Αριστερός, αλλά της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και αυτό έχει σημασία) και υφυπουργός κυβέρνησης πριν τη Χούντα: «Να θυμάσαι ότι στην Ελλάδα ο εθνικισμός πάντα ήταν επάγγελμα!»
Τα λόγια του τα θυμάμαι και τα «ζυγίζω» κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα κάποιο εθνικό (ή δήθεν «εθνικό») θέμα.
Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις απορώ με όσους γελάνε εκ των προτέρων με αυτά τα θέματα, και με την τυφλή (ή εθελοτυφλούσα) «αριστερίστικη» αντίληψη, που θέλει να αποφεύγουμε κάθε τι το εθνικό όπως ο… διάβολος το λιβάνι, μιας και το εθνικό στοιχείο έρχεται -λένε- σε αντίθεση με τα συμφέροντα των λαών. Σε αυτούς θα υπενθυμίσω ότι η ύπαρξη ενός ευνομούμενου και λειτουργικού κράτους είναι η βασική προϋπόθεση για να ευημερήσει ο λαός που κατοικεί σε αυτό!
Αντιθέτως, με τους επιτήδειους που πουλάνε εθνικισμό και ξιφουλκούν κατά φανταστικών δήθεν εχθρών και ανεμόμυλων, δεν απορώ πλέον καθόλου!
Τα θέματα όμως που σχετίζονται με την ασφάλεια, την ακεραιτότητα και γενικά με το μέλλον της χώρας (όπως π.χ. οι αλυτρωτικές προσπάθειες των Σκοπίων ή οι απόπειρες διείσδυσης της Τουρκίας στην ΕΕ με «Δούρειο Ίππο» τους βόρειους γείτονές μας), είναι από τη φύση τους πολύ σοβαρά, είτε για να αντιμετωπίζονται άκριτα με γέλωτες ή για να χρησιμεύουν ως πεδίο δράσης και… δόξας διαφόρων «επαγγελματιών».
Και οι δυο περιπτώσεις ενέχουν πολλούς και μάλιστα πολύ σοβαρούς κινδύνους για τη χώρα – τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Και για αυτό, καλό θα ήταν η κοινωνία μας να καταφέρει να απομονώσει και τους μεν και τους δε.
