Νόμιζα ότι η Σμύρνη και η Κύπρος είναι οι κοντινότερες τραγωδίες που έχει να θυμάται ο ελληνισμός στην μακραίωνη ιστορία του. Μέχρι που διάβασα στην εφημερίδα μας ότι υπάρχουν κάποιες αόρατες δυνάμεις μέσα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας που θέλουν να μπλοκάρουν στη Σύγκλητο του την απόφαση της γενικής συνέλευσης του τμήματος Μικρασιατικών και Σλαβικών Σπουδών να αναγορευτεί η Μιμή Ντενίση επίτιμη διδάκτορας του Πανεπιστημίου για την προσφορά της στα γράμματα, τον πολιτισμό και την διατήρηση της ιστορικής μνήμης.
Τότε ανακάλυψα ότι στις κοντινότερες τραγωδίες μας πρέπει να συμπεριλάβουμε και τον κομπλεξισμό των διεθνιστών «κουκουλοφόρων με τα λευκά κολλάρα» που κυκλοφορούν μέσα στα ακαδημαϊκά μας ιδρύματα και φοβούνται να αποκαλύψουν την ταυτότητα τους. «Κουκουλοφόροι» (μεταφορικώς) οι οποίοι δεν ντρέπονται να χρησιμοποιούν την υποψηφιότητα μιας διακεκριμένης προσωπικότητας ως «εργαλείο» για να μικροπολιτικά τους παιχνίδια στις επερχόμενες πρυτανικές εκλογές στο ΠΑΜΑΚ . Οι οποίες προσδιορίζονται στο τέλος του προσεχούς τριμήνου. Ντροπή!
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν γνωρίζω ούτε τον πρόεδρο του τμήματος που αποφάσισε σχεδόν με ομοφωνία να εισηγηθεί την αναγόρευση της κ. Ντενίση σε επίτιμη διδάκτορα, ούτε τον απερχόμενο πρύτανη του ΠΑΜΑΚ, ούτε τον υποψηφίους πρυτάνεις, ούτε αυτούς που κρύβονται πίσω από αυτή την άθλια εκστρατεία που επιχείρησε να εμπλέξει στο σχέδιο αποδόμησης της τιμητικής διάκρισης της κ. Ντενίση επώνυμους επιχειρηματίες της πόλεως όπως οι δωρητές της έδρας κ. Διαμαντίδης , Μασούτης, Μυλωνάς καθώς και επιφανείς αναγορευθέντες διδάκτορες όπως ο σπουδαίος οινοποιός και καλός φίλος Ευάγγελος Γεροβασιλείου. Οι άνθρωποι απορούν για όλα αυτά και, όπως ενημερώθηκα, τινές εξ αυτών , επικοινώνησαν με την σπουδαία ηθοποιό για να της πουν ότι δεν έχουν καμία σχέση.
Κανέναν δεν γνωρίζω λοιπόν. Γνωρίζω όμως εδώ και πολλά χρόνια την κ. Ντενίση. Και είδα από κοντά πόσες χιλιάδες κόσμος, 500.000 και άνω, πλημμύρισε επί χρόνια την κεντρική σκηνή του Ιδρύματος του Μείζονος ελληνισμού για να συναντήσει τις μνήμες του στην παράσταση της. Και βεβαίως για να αποδοκιμάσει την θεωρία της Μαρίας Ρεπούση για τον «συνωστισμό της Σμύρνης». Είδα πόσοι ακόμη είδαν το «Από Σμύρνη-Σαλονίκη» στο οποίο περιέγραψε τις περιπέτειες των προσφύγων όταν έφθασαν κυνηγημένοι στην νύφη του Βορρά.
Είδα πως σε πλείστες περιπτώσεις η κυρία Ντενίση ξεπέρασε εαυτόν, υπερέβαλε με αυταπάρνηση για να αντιμετωπίσει περιστασιακά ζητήματα που έπρεπε να διαχειριστεί. Η προσφορά της στον ελληνισμό είναι μετρήσιμο μέγεθος. Γνωρίζω τέλος πως πολλά από αυτά που είδα στις παραστάσεις της, τα συνάντησα στις βόλτες της Άνω Πόλης, κοντά στην ταβέρνα της «Δόμνας» του φίλου μου του Κώστα, όπου σώζονται ακόμη οι κατοικίες των προσφύγων, τα συνάντησα ακόμη στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου όπου παρελαύνουν όλες οι σημαίες των προσφυγικών σωματείων, τα είδα και προσφάτως στις εκδηλώσεις της Φιλοπτώχου Ανδρών καθώς και των προσφυγικών αθλητικών συλλόγων της Θεσσαλονίκης.
Ένα λεπτό νήμα ιστορίας ενώνει ολόκληρη την πόλη. Ο ελληνισμός χρωστά χάριτες στην Μ. Ντενίση και για τα θεατρικά της έργα , και για την ταινία της και για το ντοκιμαντέρ της που θα δούμε σύντομα στην ΕΡΤ για τα Μάρμαρα της Ακροπόλεως. Χάριτες για όλα όσα έκανε αυτή η θυγατέρα στρατηγού για τους πρόσφυγες. Τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας! Η Ακαδημία Αθηνών ξεπλήρωσε μερικές από τις χάριτες που της χρωστάμε με την βράβευση της. Η πόλη της Θεσσαλονίκης μόνο για τις μνήμες που έφερε στην επιφάνεια χρωστά και εκείνη χάριτες όπως και για την ιδέα της Μιμής, δική της ήταν, να ιδρυθεί η έδρα Μικρασιατικών Σπουδών στο ΠΑΜΑΚ.
Τα λοιπά του παρασκηνίου είναι χαμηλοτάτου επιπέδου, δεν τιμούν το ΠΑΜΑΚ και προσεύχομαι στον Θεό να μην χρειαστεί να ανακαλύψω και να αποκαλύψω ποιοι παίζουν τα κοσμοπολίτικα παιχνιδάκια τους πάνω σε μια προσωπικότητα του ελληνισμού για να διεκδικήσουν αξιώματα. Πρόκειται για πολύ χαμηλά, μικρά αναστήματα. Αν διψούν τόσο πολύ για μια καρέκλα τέλος πάντων ας βρουν άλλο τρόπο για να την κατακτήσουν , με το ήθος και την πειθώ. Όχι αυτόν. Σε κάθε περίπτωση : Αυτό που πρέπει να μας μείνει από όλη αυτή την υπόθεση είναι αυτό που λέει η Μιμή στην παράσταση «Σμύρνη μου αγαπημένη» και συνιστά τον ορισμό της εθνικής μνήμης: «Σα δε θέλεις να πεθάνεις, να θυμάσαι! Μην ξεχνάς!». Κάθε φορά που το ακούμε, κλαίμε.
