Εμβληματική μορφή της Ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας, διεθνούς κύρους νομικός και καθηγητής, ενεργός πολίτης, με σημαντική θητεία και στην πολιτική αλλά και προσωπικότητα του πνευματικού κόσμου, με ογκώδες συγγραφικό έργο, ο Αντώνης Μανιτάκης αφήνει φεύγοντας στα 82 του χρόνια, ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη με το προσωπικό του παράδειγμα.
Ο Αντώνης Μανιτάκης που γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη υπήρξε από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αναγορεύτηκε διδάκτωρ νομικών του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών ενώ υπήρξε μαθητής του Αριστόβουλου Μάνεση, τον οποίο διαδέχθηκε στην έδρα του Συνταγματικού Δικαίου.
Είχα την τιμή να συζητήσω μαζί του από το 1990 πολλές φορές για στήλες της εφημερίδας και εκπομπές της ΕΡΤ για το πανεπιστήμιο, τη Νομική αλλά και για τον ρόλο των πανεπιστημιακών δασκάλων στην εκάστοτε συγκυρία.
Μιλούσε με αγάπη αλλά και εγρήγορση για την Νομική Θεσσαλονίκης και τα προβλήματα της και τον ρόλο της .
Μία ιστορική σχολή που ανέδειξε προσωπικότητες όπως τους Δελιβάνη, Πανταζόπουλο, Μάνεση και έφτασε στον ίδιο τον Μανιτάκη, τον Μανωλεδάκη και τον Αναστασιάδη .
Ήταν μέλος μιας θρυλικής για τους νεότερους γενιάς στοχαστών της Νομικής και γι αυτό δημιουργείται μία αίσθηση ότι υπάρχει ένα έλλειμμα σήμερα
«Αυτό είναι αλήθεια», μου είχε πει σε μια συνέντευξη . «Σε όλα τα επίπεδα.
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η εποχή τότε γεννούσε.
Τώρα έχουν ισοπεδωθεί πολλά. Δεν ξεχωρίζουν προσωπικότητες. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε μαζικοποιηθεί»
