Ο κύριος Κούρτης είχε φύγει χρόνια πριν από τη «Θεσσαλονίκη» που πρόλαβα. Παρέμενε όμως ως ιδέα. Ως νοοτροπία διεύθυνσης εφημερίδας και διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού -όπως το λένε τώρα, που το περιγράφουν άριστα αλλά σπανίως το επιτυγχάνουν.
Ως φωτεινό πνεύμα που έλεγε «ναι» σε οτιδήποτε καινούργιο, αρκεί να τηρούνταν οι… παλιές αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και να είχε διασταυρωθεί η είδηση. Ως φυσική παρουσία ο ίδιος έλειπε αλλά ήταν εκεί ο Σαββίδης, ο Μπλιάτκας, ο Σκαμπαρδώνης, ο Καραγιαννόπουλος, ο Αραβαντινός (ωχ, ο Αραβαντινός όταν ζητούσε επιτακτικά τα κείμενα για να στήσει σελίδες), η Παπαϊωάννου, η Τσιτούρη, η Μπαχτσεβάνη, η Σμαρώ Γεωργιάδου, ο Γλενταδάκης, ο Σπυριδωνίδης. Tους συνάντησα όλους την περασμένη Τετάρτη στην κηδεία. Και τον Μάκη Βοϊτσίδη, που τον αποχαιρέτησε για τελευταία φορά εκπροσωπώντας εκείνη τη «Θεσσαλονίκη» αλλά και την ΕΣΗΕΜΘ. Μνημόνευσε στον επικήδειό του κι αυτούς που έφυγαν νωρίτερα για να υποδεχτούν τον Κούρτη. Ο Ρεπανάς, ο Μυλαράκης, ο Πεκλάρης, ο Θόδωρος Ιωαννίδης, ο Φίλιππος Τσακίρης, ο Αντώνης Γραμμενίδης κι ο βιαστικός Χρήστος Αρνομάλλης. Ο Μάκης Βοϊτσίδης αναβίωσε μια αίθουσα σύνταξης στην οποία επικρατούσε δημιουργικό χάος, από το οποίο όμως γεννιόταν την επομένη μία πλήρης, μαχητική εφημερίδα γεμάτη ρεπορτάζ, αθλητικά που σπαρταρούσαν, νέες ιδέες, πανεπιστήμιο και τα αυθεντικά παραπολιτικά -copyright του Μιχάλη Στρατάκη.
Σε τέτοια αίθουσα σύνταξης, από την οποία δεν έλειπαν τα γέλια, τα πειράγματα και η πολιτική αντιπαράθεση, μάθαμε να γράφουμε μεταμεσονύχτια, υπό πίεση και μόνο με φασαρία. Τόσο που μας είναι αδύνατον πλέον να συγκεντρωθούμε υπό κανονικές συνθήκες.
Ο Αντώνης Κούρτης διέγραψε πορεία όπως ελάχιστοι στον χώρο και έζησε να δει να τον τιμούν όλες οι γενιές δημοσιογράφων που επηρέασε, σε μία ζεστή εκδήλωση -χορηγία του φίλου του Αντώνη Χούτου- που έγινε στην Ένωση Συντακτών τα Χριστούγεννα του 2024. Εκεί, διαυγής και με το ιδιαίτερο χιούμορ του, μίλησε για τη μεγάλη δημοσιογραφία της εποχής του. Το χαρτί κυριαρχούσε, η άλλη άποψη έβρισκε χώρο, ο διάλογος είχε επιχειρήματα και όχι αναθέματα και για να γίνεις δημοσιογράφος έπρεπε να περάσεις από τον γραπτό λόγο.
Η τύχη τα έφερε έτσι που ο κυρ Αντώνης πάλι στη «Θεσσαλονίκη» έγραψε για τελευταία φορά με αφορμή τα πρώτα της γενέθλια. Μέσα στις λίγες ουσιαστικές λέξεις που μας έστειλε, γεμάτος ικανοποίηση γιατί «επανακυκλοφόρησε η ιστορική εφημερίδα που αποτέλεσε Φωνή Λαού» όπως έγραψε, χώρεσε τη μόνιμη αγωνία του: ο κόσμος να στηρίζει τις εφημερίδες για να υπάρχουν, να κυκλοφορούν, να ακούγονται οι απόψεις και τα θέματα που αφορούν τους πολλούς, όχι μόνο τους λίγους. Είναι θέμα Δημοκρατίας, έλεγε ο κυρ Αντώνης. Ήξερε αυτός.
