Συνέβη τις μέρες των Χριστουγέννων, περασμένα μεσάνυχτα. Είχαμε ολοκληρώσει το δείπνο μας με φίλους γιατρούς στο Dacristo της Παλαιών Πατρών Γερμανού και περπατούσαμε στην παγωμένη Τσιμισκή με κατεύθυνση το πάρκινγκ της Πλουτάρχου.
Εκείνη την βραδιά ο αέρας «ξύριζε». Η θερμοκρασία ήταν υπό το μηδέν. Αίφνης διασταυρωθήκαμε με μία παρέα νεαρών εις εκ των οποίων μιλούσε δυνατά για τον καγκελάριο Μέτερνιχ. Μια προσωπικότητα με την οποία συγκρούστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας όχι μόνο ως κυβερνήτης της Ελλάδος αλλά και ως υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου.
Ήταν φανερό ότι οι νεαροί μόλις είχαν βγει από κάποια κινηματογραφική αίθουσα και είχαν παρακολουθήσει την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Αν πριν από ένα χρόνο στοιχημάτιζες ότι θα περπατούσες στην πιο κεντρική οδό της Θεσσαλονίκης και θα άκουγες το όνομα του αυστριακού καγκελαρίου σε συζήτηση νέων ανθρώπων, σίγουρα θα είχε τεράστιες αποδόσεις. Από τις 25 Δεκεμβρίου και μετά που προβάλλεται όμως η ταινία στις αίθουσες αυτό είναι καθημερινότητα, ρουτίνα. Τις πρώτες μέρες προβολής έβλεπαν κάθε βράδυ σε πανελλαδικό επίπεδο 20.000 θεατές.
Αλλά μετά συνέβη κάτι απρόσμενο: νέοι άνθρωποι που την είδαν ενώ αποθαρρύνονταν από τις κριτικές, άρχισαν να βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον με τα πρόσωπα τους στο tiktok και καλούσαν τους συνομήλικους τους αλλά και άλλους να πάνε να την δουν. Το γιατί, πολύ απλό. Ο κόσμος δεν είδε την ταινία ως φιλμ αλλά ως ένα μάθημα ιστορίας, ως ένα μεγάλο ρεπορτάζ από το οποίο έμαθε με στοιχεία κάτι που υποψιαζόταν. Πως κυβερνάται η πατρίδα μας 205 χρόνια μετά την ανεξαρτησία μας. Άλλο πράγμα να υποψιάζεσαι τι γίνεται στο παρασκήνιο κι άλλο πράγμα να βλέπεις το διπλωμάτη μιας ξένης δυτικής χώρας να προτείνει στον Καποδίστρια την φυγάδευση του για να γλιτώσει από τη δολοφονία του. Σοκ.
Η ταινία του Σμαραγδή βρήκε επίσης γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί, καθώς εδώ και καιρό μέσα στην ψυχή των πολιτών έχει αναπτυχθεί μετά τα τόσα σκάνδαλα διαφθοράς μία και μοναδική σκέψη: Η ανάδειξη ενός ηγέτη ο οποίος θα αφιερωθεί στο λαό του και όχι στην τσέπη του. Ενός ηγέτη ταπεινού που θα υπηρετεί το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον. Με ανεξαρτησία. Κάτι που θεωρείται κομβικό σε μία περίοδο ανακατανομής ζωνών επιρροής σε όλο τον πλανήτη και ειδικότερα στη γειτονιά μας. Ας μην υπάρχει αμφιβολία, η ταινία του Καποδίστρια η οποία την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές προσέγγιζε τα 400.000 εισιτήρια, αν δεν τα είχε ξεπεράσει, θα έχει επίδραση στη διαμόρφωση της εκλογικής συμπεριφοράς. Δημιουργεί νέα εθνική και κοινωνική συνείδηση. Με τους φτωχούς, όχι με τους ισχυρούς, το νόημα της.
Αν θέλαμε να στοιχηματίσουμε για τις έννοιες οι οποίες θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στις προσεχείς εκλογές από όλες τις κοινωνικές συνιστώσες και παρατάξεις του πολιτικού τόξου θα λέγαμε ότι αυτές θα ήταν οι εξής τέσσερις: Να μην είμαστε δεδομένοι αλλά να διεκδικούμε ανταλλάγματα αντίστοιχα με την γεωπολιτική αξία της χώρας στο νέο κόσμο. Να μην έχουμε διεφθαρμένους ηγέτες. Να αποκαταστήσουμε την δημοκρατία και το κράτος δικαίου όπου έχει πληγεί. Να έχουμε πολιτική σταθερότητα. Ανεξαρτησία, εντιμότητα, Δημοκρατία, δικαιοσύνη, σταθερότητα είναι τα κλειδιά για τη χώρα.
Όχι μόνο για τις επόμενες εκλογές αλλά και για την επόμενη δεκαετία. Καλή χρονιά με υγεία!
