Του Γιάννη Μαγκριώτη
Πολλές οι αβεβαιότητες και μεγάλη η ρευστότητα στις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ισορροπίες, πολλές και πολεμικές συγκρούσεις, συνεπώς και μεγάλη επισφάλεια εκτιμήσεων, για τις εξελίξεις στο προσεχές μέλλον.
Όμως, μερικά δεδομένα φαίνεται να μπορούμε να τα εντοπίσουμε με μικρό βαθμό αβεβαιότητας.
Οι κίνδυνοι από τον πόλεμο στο Ιράν, είναι ορατοί για την χώρα μας, οι ευκαιρίες είναι μόνο στην προπαγάνδα της κυβέρνησης.
Μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι, το διεθνές δίκαιο, αυτό που διαμορφώθηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έχει υπονομευτεί πολλές φορές, η τελευταία ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Όμως, η νέα προεδρία Τράμπ έκανε επίσημη πολιτική της την βίαιη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Στο εσωτερικό βέβαια, φαίνεται ότι δεν μπορεί να το εφαρμόσει απόλυτα, ενώ είναι πολύ πιθανόν στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη, να μειωθούν δραστικά τα περιθώρια της αυθαιρεσίας και του αυταρχισμού του.
Η στρατιωτική επιχείρηση, μαζί με το Ισραήλ στο Ιράν, είναι η κορύφωση της παραβατικότητάς του, μετά την απαγωγή του Μαδούρο.
Ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον Πούτιν και την Ρωσία, ταυτόχρονα με τους δασμούς, για να υπονομεύσει την οικονομία, την ασφάλεια και την δημοκρατία στις χώρες της ΕΕ.
Έχοντας δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες στον Πούτιν για την Ουκρανία, τον κρατάει μέχρι σήμερα εγκλωβισμένο. Η Ρωσία την περίοδο αυτή έχασε την Συρία, την Αρμενία τον Μαδούρο και χάνει και το Ιράν.
Αξιοποιώντας τις σημερινές αδυναμίες της Κίνας και την επιλογή του Σι Τζι Πινκ, να ενισχύσει την επιρροή του σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, ακόμη και στις ΗΠΑ, μέσα από την πολύμορφη οικονομική διείσδυση, θέλει να αναχαιτίσει την δυναμική της πολύπλευρη ανάπτυξή της, για να διατηρήσει την στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ, και να απομακρύνει την οικονομική και τεχνολογική υπεροχή της Κίνας.
Παρ’ ότι καθημερινά αλλάζει τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους του για το Ιράν, μπορούμε να πούμε ότι τρεις επαναλαμβάνονται στις περισσότερες δηλώσεις του:
α). Η καταστροφή του Ιράν, όχι μόνο των στρατιωτικών δυνατοτήτων του, αλλά και των οικονομικών, για να μην μπορεί για πολλά χρόνια να σταθεί στα πόδια του.
β). Να αλλάξει το καθεστώς ή να αποδεχτεί το καθεστώς του Ιράν, να υπηρετήσει τις επιλογές του, τόσο στο ενεργειακό πεδίο, όσο και στο γεωστρατηγικό.
γ). Να ενσωματώσει το Ιράν στο μέτωπο, που θέλει να ενισχύσει, απέναντι στην Κίνα.
Με βάση τα δεδομένα, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, μπορούν να πετύχουν τον πρώτο στόχο, την καθολική καταστροφή του Ιράν.
Είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να πετύχει το δεύτερο στόχο, να ελέγξει το καθεστώς του Ιράν ή να επιβάλλει ένα ελεγχόμενο. Ακόμη και αν καταρρεύσει, το εγκληματικό καθεστώς των μουλάδων, δεν θα μπορέσει να επιβάλλει στον ιρανικό λαό, τον εξανδραποδισμό του.
Το Ιράν, με τα χτυπήματα στο Ισραήλ και στις χώρες του κόλπου, θέλει να πετύχει διάρκεια και διάχυση του πολέμου.
Θέλει να δημιουργήσει αντιδράσεις στο εσωτερικό των κρατών αυτών κατά του Τράμπ και του Νετανιάχου, αποδεικνύοντας, ότι χάνουν πολλά περισσότερα, από αυτά που μπορεί να κερδίσουν από την καταστροφή του Ιράν.
Η παράταση και η διάχυση του πολέμου, θα οδηγήσει σε εκρηκτικές αυξήσεις των τιμών των ορυκτών καυσίμων, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, με άμεσο αποτέλεσμα η παγκόσμια οικονομία και ειδικά της ΕΕ, ακόμη περισσότερο της χώρας μας, να πληγούν άμεσα από το κόστος των καυσίμων, της ενέργειας γενικότερα, και έμμεσα από την έκρηξη του μεταφορικού κόστους των αγαθών και του πληθωρισμού, πλήττοντας, ακόμη περισσότερο τους ταλαιπωρημένους καταναλωτές των Δυτικών χωρών.
Όμως η χώρα μας, την μεγαλύτερη απώλεια θα την έχει από την πλήρη απαξίωση του διεθνούς δικαίου και των Ευρατλαντικών συμμαχιών της, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και φυσικά του ΟΗΕ και όλων των διεθνών οργανισμών που ρυθμίζουν τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, την προστασία του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας και του πολιτισμού.
Η κυβέρνηση, για μια ακόμη φορά, θα βρει επιχειρήματα για να καλύψει τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί η πολιτική της στην οικονομία την κοινωνία, το κράτος δικαίου, το κοινωνικό κράτος, το περιβάλλον, του νέους.
Από την άλλη, αξιοποιώντας την ανησυχία που ένιωσαν στην Κύπρο από το drown που έπεσε στην βρετανική βάση, παρουσιάζει την αποστολή στο νησί των δύο φρεγατών και των τεσσάρων μαχητικών σκαφών, ως την αρχή του τέλους του Αττίλα.
Οι κρίσεις δημιουργούν κινδύνους και ευκαιρίες, οι κίνδυνοι είναι ήδη ορατοί στην χώρα μας και μπορεί να γίνουν απειλητικοί, αν ο Τράμπ επιβάλλει τις επιλογές του, οι ευκαιρίες όμως, αφορούν μόνο τον προπαγανδιστική στρατηγική της κυβέρνησης.
Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δεν πρέπει να υποταχθούν στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, αντιθέτως πρέπει να την αποκαλύψουν και να διατυπώνουν την δική τους στρατηγική ευθύνης, που θα αντιμετωπίσει την κρίση, με τις λιγότερες απώλειες.
