Το αυριανό Ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ματθ. 2:13-23), μάς φέρνει αντιμέτωπους με ένα από τα πιο σκοτεινά και οδυνηρά γεγονότα της ιστορίας: τη σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη. Ένας ηγεμόνας αιχμάλωτος του φόβου και της φιλαρχίας του, δεν διστάζει να αφαιρέσει τη ζωή αθώων παιδιών για να διασφαλίσει την εξουσία του. Η Εκκλησία δεν προσεγγίζει αυτό το γεγονός απλώς ως μια τραγική σελίδα του παρελθόντος, αλλά ως διαχρονικό καθρέφτη της ανθρώπινης καρδιάς όταν αυτή αποκόπτεται από τον Θεό.
Τα νήπια της Βηθλεέμ είναι οι πρώτοι μάρτυρες του Χριστού. Χωρίς λόγο, χωρίς συνειδητή επιλογή, δίχως αντίσταση, σφραγίζουν την είσοδο του Χριστού στην ιστορία. Η θυσία τους αποκαλύπτει πόσο βίαιος και ανελέητος μπορεί να γίνει ο κόσμος απέναντι στην παιδική αθωότητα. Η κραυγή της Ραχήλ (Ιερεμ. 31:15) που «θρηνεί τα παιδιά της» και την οποία επαναλαμβάνει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Διαπερνά τους αιώνες και φτάνει έως τη δική μας εποχή, ίσως πιο δυνατή και οδυνηρή από ποτέ.
Παρά τις διακηρύξεις περί προόδου και τις συνεχείς αναφορές σε δικαιώματα και ελευθερίες, ο σύγχρονος κόσμος συχνά παρουσιάζει μια έντονη αντίφαση απαξιώνοντας την παιδική ζωή: παιδιά κακοποιούνται σωματικά και ψυχικά, γίνονται θύματα εκμετάλλευσης και εμπορίας, πληγώνονται ανεπανόρθωτα από τη φρίκη της παιδοφιλίας και στερούνται την αγάπη, τη φροντίδα και την ασφάλεια που έχουν ανάγκη. Και ακόμη πιο σιωπηλά και αθόρυβα, τα «αγέννητα» παιδιά απορρίπτονται πριν καν αντικρίσουν το φως της ζωής, στο όνομα της ευκολίας, του φόβου ή της κοινωνικών πιέσεων.
Ο Ηρώδης δεν είναι απλώς ένα ιστορικό πρόσωπο. Είναι αυτή η νοοτροπία που θέτει το «εγώ», την άνεση, την εξουσία ή την απόλαυση πάνω από την ιερότητα της ζωής. Είναι η κάθε στιγμή που κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον πόνο ενός παιδιού, που σιωπούμε μπροστά στην αδικία ή που συμβιβαζόμαστε με μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τα παιδιά ως βάρος και όχι ως ευλογία.
Το Ευαγγέλιο, ωστόσο, δεν μένει στο σκοτάδι. Χαρίζει ελπίδα και μας καλεί σε μετάνοια. Και μετάνοια σημαίνει αλλαγή τρόπου σκέψης και ζωής: να μάθουμε ξανά να βλέπουμε κάθε παιδί ως εικόνα Θεού, ως μοναδικό και ανεκτίμητο δώρο, που χρειάζεται προστασία, σεβασμό, αγάπη και έμπρακτη φροντίδα. Να μάθουμε ξανά να καλλιεργούμε καρδιές ευαίσθητες και συνειδήσεις άγρυπνες.
Μόνο τότε η κραυγή της Ραχήλ μπορεί να μεταμορφωθεί σε ελπίδα και ο κόσμος μας να γίνει τόπος ζωής, ασφάλειας και αγάπης -και όχι τόπος θανάτου- για τα παιδιά.
