Με αφορμή το θάνατο της καθηγήτριας Χριστίδου. Πραγματικά έχει συγκινήσει το πανελλήνιο κι όχι μόνο ο θάνατος της και έχουν γραφεί πολλές σελίδες με σκέψεις και προβληματισμούς για το θλιβερό γεγονός της απαξίωσης της ζωής ενός ανθρώπου και μάλιστα δασκάλου. Το γεγονός είναι ανησυχητικό και παραπέμπει σε άλλες εποχές όπου έκαιγαν βιβλία με μίσος στην αντίθετη άποψη. Οι συνέπειες τραγικές! Ας αφήσουμε απ’ έξω τις ευθύνες των διευθυντριών, διευθυντών β/θμιας εκπ/σης, υπουργών παιδείας κλπ . Αλλά, ας μας προβληματίσει περισσότερο η συμπεριφορά των μαθητών και ας αναζητήσουμε εκεί τις ευθύνες όλων μας .
Τι χαρακτήρες διαμορφώνονται, όταν μια σχολική τάξη μετατρέπεται σε χώρο εξευτελισμού; Όταν μαθητές πετούν μπουκάλια με γαλακτοκακάο, φτύνουν, ουρλιάζουν μιμούμενοι άγρια ζώα, σηκώνουν τα θρανία σαν να βρίσκονται σε εξέγερση, ενώ κάποιοι επιλέγουν τη χυδαιότητα της επίδειξης του σώματος ως μορφή «πλάκας»; Δεν πρόκειται πια για αταξία. Πρόκειται για μια σκηνή, όπου η παιδεία καταρρέει και στη θέση της εμφανίζεται ο όχλος. Ένας όχλος πανομοιότυπος με εκείνον που περιγελούσε τον Εσταυρωμένο Χριστό διαμοιράζοντας τα ιμάτια του (συγνώμη για τον παραλληλισμό).
Η τάξη, που κάποτε ήταν τόπος σιωπής, συγκέντρωσης και διαλόγου, μετατρέπεται σε μικρογραφία μιας κοινωνίας χωρίς όρια. Εκεί, όπου το πλήθος ανακαλύπτει μια παράξενη μέθη΄ τη δύναμη που νιώθει, όταν ο άλλος δεν μπορεί να αντισταθεί. Η καθηγήτρια στέκεται μόνη απέναντι σε μια ομάδα που διασκεδάζει με την ταπείνωσή της. Η εικόνα μιας γυναίκας που στέκεται μπροστά σε μια τάξη για να διδάξει γράμματα είναι από τις πιο παλιές και πιο ιερές εικόνες της παιδείας. Μια φιγούρα που προσφέρει γνώση, κόπο, υπομονή. Και η ομάδα αυτή γελά, φωνάζει, προκαλεί — γιατί ξέρει πως το πλήθος προστατεύει το άτομο από την ευθύνη.
Αλλά τότε γεννιέται το δύσκολο ερώτημα: τι ανθρώπους διαμορφώνουμε; Τι πολίτες θα γίνουν όσοι μαθαίνουν από μικροί ότι ο αδύναμος είναι στόχος για διασκέδαση; Ότι η εξουσία της ομάδας επιτρέπει την προσβολή, τη χλεύη, ακόμη και τη βία;
Και τι σημαίνει για μια κοινωνία, όταν μια καθηγήτρια πεθαίνει έπειτα από τέτοιες συμπεριφορές; Δεν είναι μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα ηθικό καμπανάκι. Γιατί, όταν ο δάσκαλος παύει να προστατεύεται, τότε το σχολείο παύει να είναι χώρος παιδείας.
Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στα παιδιά. Τα παιδιά μιμούνται. Μιμούνται τον κόσμο που βλέπουν γύρω τους, όπως για παράδειγμα, την τηλεοπτική ειρωνεία, τη δημόσια γελοιοποίηση, την ατιμωρησία, την απουσία ορίων. Το σχολείο απλώς καθρεφτίζει την κοινωνία.
Αδήριτη ανάγκη σήμερα, τώρα, χτες κιόλας .είναι να αποκατασταθεί το κύρος του δασκάλου. Όχι στον αυταρχισμό, αλλά σαφή όρια και πραγματική στήριξή του από την πολιτεία και τους γονείς. Να εκδιωχτεί η βία και η ταπείνωση μέσα στην τάξη. Η επιστροφή του ανθρωπισμού και της ηθικοποίησης της νεολαίας, η διδασκαλία του σεβασμού της ευθύνης της ενσυναίσθησης είναι συμφέρον της κοινωνίας. Χωρίς ευθύνη δεν υπάρχει ελευθερία!
Αν μια κοινωνία επιτρέπει στους μαθητές της να μετατρέπουν την τάξη σε αρένα και τον δάσκαλο σε στόχο, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια παιδαγωγικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό. Ο θάνατος μιας δασκάλας δεν πρέπει να γίνει απλώς μια σύντομη είδηση που θα ξεχαστεί αύριο. Ας γίνει αφορμή για μια βαθύτερη σκέψη. Για το τι σημαίνει σεβασμός. Για το τι σημαίνει παιδεία. Γιατί, σε μια τάξη που μαθαίνει να γελά με την αδυναμία του άλλου, η παιδεία έχει ήδη αρχίσει να χάνει το πρόσωπό της.
