Δεν ξέρω, αν διαπράττω ύβρη, αλλά θα ισχυριστώ ότι υπάρχουν στιγμές που η ιστορία μοιάζει να γυρίζει στον εαυτό της με μια πικρή ειρωνεία. Σαν να μην μάθαμε τίποτα εμείς οι άνθρωποι. Είναι αλήθεια ότι πέρασαν αιώνες πάνω από αυτόν τον κόσμο που άκουσε λόγια αγάπης, θυσίας και συγχώρεσης και τα άφησε να ξεθωριάσουν μέσα στον θόρυβο της απληστίας.
Ο άνθρωπος του σήμερα δεν είναι λιγότερο έξυπνος από εκείνον του χθες. Είναι, όμως, συχνά πιο κυνικός. Ξέρει, και παρ’ όλα αυτά επιλέγει να αγνοεί. Βλέπει, και παρ’ όλα αυτά προσπερνά. Ζει σε έναν κόσμο αφθονίας και, ω του θαύματος, ταυτόχρονα επιτρέπει την έλλειψη. Έναν κόσμο όπου τα τραπέζια ξεχειλίζουν σε κάποιες γωνιές του πλανήτη, ενώ σε άλλες η πείνα θερίζει σιωπηλά, χωρίς καν κάποιους τίτλους στις ειδήσεις.
Και μέσα σε αυτό το παράδοξο, εμείς φίλαυτοι, οπορτουνιστές, χαιρέκακοι. Έτοιμοι να εκδικηθούμε, πρόθυμοι να εκμεταλλευτούμε, γρήγοροι να καταδικάσουμε. Αργοί, πολύ αργοί, να αγαπήσουμε. Δαπανούμε αμύθητα ποσά για να τελειοποιήσουμε την καταστροφή. (Ένα πολεμικό αεροπλάνο F 35 κοστίζει 90-120 εκατ, €, μια γαλλική φρεγάτα Belharra 900-1 δισ €, ένας απλός βαλλιστικός πύραυλος από 1-10 εκατ.€, ο μεσαίος 10-50 εκατ. € και ο διηπειρωτικός ICBM 60-200 εκατ, € ). Επενδύουμε στην τεχνολογία του θανάτου με επιμέλεια που θα μπορούσαμε να επενδύσουμε στη ζωή. Οι πόλεμοι μας κοστίζουν τόσο, που θα αρκούσαν για να γεμίσουν τον κόσμο σχολεία αντί για ερείπια, νοσοκομεία αντί για πεδία μάχης, γηροκομεία αντί για μαζικούς τάφους. Θα μπορούσαν να κάνουν την έρημο να ανθίσει, όχι μόνο με νερό, αλλά με ελπίδα.
Κι όμως, επιλέγουμε αλλιώς ! Ίσως, γιατί η αγάπη απαιτεί θάρρος. Απαιτεί θυσίες στην καλοβολεμένη ζωή μας. Απαιτεί ανθρωπιά . Και αυτά δεν συμφέρουν. Και ό,τι δεν συμφέρει παραμερίζεται . Αντίθετα, κυριαρχούν η ψευτιά, η υποκρισία, η ακολασία, οι υλιστικές απολαύσεις χωρίς ηθικούς φραγμούς. Αλήθεια, είναι πιο εύκολο να είσαι σκληρός παρά δίκαιος. Πιο εύκολο να παίρνεις παρά να δίνεις. Πιο εύκολο να υψώνεις τείχη παρά να ανοίγεις δρόμους.
Κι έτσι, ο λόγος Εκείνου που μίλησε για Αγάπη προς τον πλησίον, γίνεται διακοσμητικός. Ένα σύμβολο, μια ανάμνηση, χωρίς πρακτική επιλογή. Τον τιμούμε με λόγια, αλλά τον διαψεύδουμε με τη ζωή μας.
Αν υπάρχει κάτι πιο τραγικό από την αδικία, είναι η συνειδητή αδικία. Εκείνη που ξέρει το σωστό και επιλέγει το λάθος. Εκείνη που μπορεί να αλλάξει και δεν αλλάζει. Και τότε καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα ως κραυγή πλέον, όχι ως βλασφημία, μήπως τελικά δεν έφταιξε ποτέ το μήνυμα, αλλά οι αποδέκτες του;
Μία ελπίδα ακόμα μας μένει: Ίσως, ο Σταυρός να μην πήγε χαμένος. Ίσως να στέκει ακόμη εκεί, όχι ως απόδειξη αποτυχίας, αλλά ως καθρέφτης.
Ένας καθρέφτης που μας δείχνει τι θα μπορούσαμε να είμαστε και τι επιλέγουμε να είμαστε!
