Πέστε μου τώρα ειλικρινά ποιον βουλευτή θα ψηφίζατε: Εκείνον που θα σηκώσει το τηλέφωνο για χάρη σας ή τον άλλον που θα σας πει «απευθυνθείτε στην αρμόδια υπηρεσία, εγώ δεν ανακατεύομαι με τέτοια, περάστε έξω παρακαλώ και τα λουκούμια που μου φέρατε να τα πάρετε πίσω»;.
Αν μου πείτε ότι θα ψηφίσετε τον δεύτερο, δεν θα σας πιστέψω. Διότι όλοι μας κάποια στιγμή ερχόμαστε σε θέση ανάγκης και αναζητούμε κάποιον γνωστό για να βγούμε από αυτή τη θέση. Από ηθικής απόψεως, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο να τηλεφωνήσεις στον διοικητή του νοσοκομείου, που έτυχε να είναι συμμαθητής σου και του έδινες κουλούρι στο διάλειμμα, από το να τηλεφωνήσεις στο βουλευτή σου που τον ψηφίζεις, προκειμένου να τηλεφωνήσει εκείνος στον διοικητή του νοσοκομείου (στον οποίον όχι μόνον δεν έδινες κουλούρι, αλλά δεν τον άφηνες και να αντιγράφει στα διαγωνίσματα); Αρκεί κάποιος να τηλεφωνήσει και να ζητήσει αυτό που χρειάζεσαι. Δεν έχει σημασία ποιος. Αν δηλαδή δεν είναι βουλευτής και είναι ο μπατζανάκης του διοικητή, ο οποίος έχει συνεργείο αυτοκινήτων, θα πρέπει να του αφαιρέσουμε κι αυτουνού την ασυλία; Δεν το καταλαβαίνω αυτό το σκεπτικό.
Αλλά υπάρχει κάτι άλλο χειρότερο και αυτό το γράφω με κάθε συμπόνια προς τη Νέα Δημοκρατία. Δυστυχώς, χάρη στους ατυχείς χειρισμούς του πρωθυπουργού, οι βουλευτές διαχωρίστηκαν πλέον ανεπιστρεπτί σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που διατηρούν την ασυλία τους και τους άλλους των οποίων η ασυλία αφαιρέθηκε. Οι άνευ ασυλίας έχουν εξασφαλισμένη την επανεκλογή τους, διότι έχουν αποδείξει ότι μεσολάβησαν στους αρμοδίους χάριν των ψηφοφόρων τους. Ποιος ψηφοφόρος θα αμελήσει να σταυρώσει τον έρημο τον βουλευτή του, που διασύρθηκε σε όλη την Ευρώπη για να κάνει το θέλημα του; Ο Έλληνας μπορεί πλέον να μην διαθέτει παρά μόνον το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, αλλά το φιλότιμο το διατηρεί. Φυσιολογικά, οι άνευ ασυλίας θα πρέπει να βγούνε πρώτοι σε σταυρούς, γεγονός που θα υποχρεώσει τον πρωθυπουργό (αν παραμείνει ο ίδιος πρωθυπουργός) να τους κάνει όλους υπουργούς.
Τι θα γίνει όμως με τους βουλευτές που διατήρησαν την ασυλία τους. Με τι πρόσωπο θα αντικρύσουν τους ψηφοφόρους τους; Και ποιος ψηφοφόρος θα τους εμπιστευθεί στο μέλλον; Προβλέπω δεινή ήττα για το κυβερνόν κόμμα στις επόμενες εκλογές αν κατέβει με αυτούς τους βουλευτές ως υποψηφίους, όσες δόσεις και αν υποσχεθεί στους οφειλέτες ο πρωθυπουργός (εκτός αν υπερβαίνουν τις 720). Μοναδική του σωτηρία θα είναι να τους αντικαταστήσει όλους, με νέους και άφθαρτους υποψηφίους που δεν θα φοβούνται την κυρία Κοβέσι και θα φροντίζουν για τα αρνάκια και τα κατσικάκια του λαού, θαρραλέα και με ψηλά το κεφάλι, ευελπιστώντας ότι σύντομα θα αρθεί και η δική τους ασυλία.
