Έχει γίνει πια μια παραληρούσα κοινοτοπία να βλέπεις στα κανάλια γνωστές φλύαρες και στομφώδεις πολιτικές φιγούρες να εκφράζονται αρχικά με μια κενή δημόσια ευγένεια, συνοδευόμενη από ρητορική περί αρχών, και στη συνέχεια να καταφέρονται με δηλητηριώδεις εκφράσεις για να μην πω ύβρεις κατά του αντιπάλου συνομιλητή , για να ολοκληρώσουν με το πασίγνωστο και γελοίο τσιτάτο «δεν εννοώ βέβαια προσωπικά εσάς, αλλά…».
«Έχει χώρο και για σένα στην κορυφή /αλλά πρώτα πρέπει να μάθεις να χαμογελάς όταν σκοτώνεις».(Από το αριστουργηματικό τραγούδι «Working class hero» του John Lennon, «But first you must learn how to smile as you kill»).
Θυμήθηκα το έργο «Η Μονομαχία μετά τον Αποκριάτικο Χορό». (1859) του γάλλου καλλιτέχνη Jean -Leon Gerome με αφορμή το οποίο γίνονται παραλληλισμοί του με την υποκρισία και τη σκληρότητα των πολιτικών παθών.
Ο Πιερό μετά τη μονομαχία που γίνεται με ευγένεια και κανόνες στο δάσος της Βουλώνης, αφήνει την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά του Δούκα ντε Γκιζ, ενώ η ζωή συνεχίζεται αδιάφορη στα δεξιά του έργου, όπου ο νικητής της μονομαχίας, με τη στολή Ινδιάνου, απομακρύνεται ήρεμα, αδιάφορα, συνοδευόμενος από τον Αρλεκίνο, σαν να εγκαταλείπουν απλώς μια σκηνή θεάτρου.
Όλα μαζί σε ένα: το προσωπείο, η βία, αδιαφορία.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα δηλαδή….
