Εδώ και μία εβδομάδα ο θάνατος της 57χρονης εκπαιδευτικού κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο στη Θεσσαλονίκη. Πέρα από τη θλίψη που προκαλεί ο πρόωρος χαμός ενός ανθρώπου, το σοκ προκαλείται από το γεγονός ότι μία ολόκληρη τάξη (από αυτές στις οποίες έμπαινε ως καθηγήτρια Αγγλικών) είχε αποθρασυνθεί τελείως και της συμπεριφερόταν όπως κανείς δεν θα ήθελε να του συμπεριφέρονται.
Αρκετοί συνάδελφοί της θέτουν ερωτήματα για τη δική της συμπεριφορά και τη στάση της μέσα στην αίθουσα, αναλογιζόμενοι μήπως και τα συνδικαλιστικά τους όργανα έπρεπε να ασχοληθούν περισσότερο με την περίπτωσή της, πριν η κατάσταση εκτραχυνθεί. Μάλιστα προχθές ήρθε στη δημοσιότητα και μία επιστολή γονέων(;) που καταγγέλλουν συμπεριφορές της εκλιπούσης. Δυστυχώς ανώνυμα, με ό,τι σημαίνει αυτό για το περιεχόμενό της.
Η ίδια είχε ενημερώσει τη διεύθυνση του σχολείου και το υπουργείο για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Μάταια. Στην περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου τίποτε δεν δείχνει να κινήθηκε γρήγορα, πέρα από τη διαδικασία εξέτασης της ικανότητάς της να διδάσκει. Το υπουργείο Παιδείας ακόμη μελετά την υπόθεση…
Τα ερωτήματα που προκύπτουν όμως δεν είναι όλα αναπάντητα.
Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι οι σημερινοί μαθητές στην πλειονότητά τους δεν έχουν ψηλά τον δάσκαλο, ούτε τον σέβονται ως έναν ενήλικο που γνωρίζει περισσότερα και θέλει να τους τα μεταδώσει.
Τα σημερινά σχολεία συχνά θυμίζουν αρένες γιατί οι μαθητές μεγαλώνουν στον άπληστο κόσμο των κοινωνικών δικτύων, εκεί όπου όλα έχουν να κάνουν με τη βία και «τα λεφτά». Πώς να σεβαστούν τους πενιχρά αμειβόμενους δασκάλους; Kι αυτή η εικονική ζωή των ανηλίκων κυλάει χωρίς όρια, αφού πολλοί γονείς διστάζουν να τα θέσουν μην τυχόν και πάψουν να είναι φίλοι με τα παιδιά τους. Η παρέμβαση γίνεται συνήθως κατόπιν εορτής, για να υπερασπιστούν το βλαστάρι τους που πάντα έχει δίκιο.
Τραγική ειρωνεία, το σχολείο στο οποίο υπηρετούσε η εκλιπούσα είναι το 3ο ΓΕΛ που φέρει το όνομα του Γιώργου Ιωάννου, του ποιητή του πεζού λόγου από τη Θεσσαλονίκη που άλλαξε το επώνυμό του, παίρνοντας σε ηλικία 28 ετών το βαπτιστικό του πατέρα του. Το οικογενειακό επώνυμο ήταν Σορολόπης, «ένα αστείο παρατσούκλι που ορισμένοι με έβαζαν να το επαναλαμβάνω και πεθαίνανε στα γέλια… Όσο ανέβαινα τις τάξεις το πράγμα καταντούσε μαρτύριο», εξομολογήθηκε κάποτε ο ίδιος. Το μπούλινγκ κι ο εκφοβισμός υπήρχαν και πριν από έναν αιώνα. Τότε με θύματα αποκλειστικά μαθητές. Αυτό δεν δικαιολογεί τη σημερινή εικόνα της σχολικής τάξης -ζούγκλας. Το κλειδί είναι να μιλάμε, αλλά να έχουμε και πού να απευθυνθούμε ως θύματα bullying ή mobbing. Είτε είμαστε μαθητές είτε δάσκαλοι. Οι απρόσωπες ευθυνόφοβες υπηρεσίες να δώσουν τώρα τη θέση τους σε στελεχωμένες δομές με άμεση δυνατότητα πρόσβασης για τους ενδιαφερόμενους. Ίσως ένα κόκκινο κουμπί για τη σχολική κοινότητα -όπως το panic button για τις κακοποιημένες γυναίκες- θα βοηθούσε ώστε να αποφεύγονται τα χειρότερα. Κανένα κουμπί όμως δεν μπορεί να ξεριζώσει την παγκοσμίως δημοφιλή αντίληψη ότι αυτός που νιώθει ισχυρός, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Με αυτήν είμαστε αντιμέτωποι…
