Ο Γιάννης Μπουτάρης υπήρξε ιδιαίτερη προσωπικότητα και από τότε που άρχισε να εμπλέκεται με τα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος ή, κυρίως, ως δήμαρχος, είχε την ικανότητα να διχάζει πάντα με τις απόψεις του και να οξύνει τα πνεύματα.
Δεν τον γνώρισα τόσο καλά, ώστε να πω με βεβαιότητα αν το έκανε σκοπίμως. Το σίγουρο είναι ότι ένας άνθρωπος της δικής του ιδιοσυγκρασίας δεν είναι δύσκολο να διχάσει μια πόλη κατά βάση συντηρητική, όπως η Θεσσαλονίκη. Προϋπόθεση είναι να έχει αφενός «βήμα» και δημόσιο λόγο, όπως είχε θεσμικά ο Γ. Μπουτάρης, και αφετέρου ΜΜΕ («ενημερωτικές» ιστοσελίδες) πρόθυμα να αναπαράγουν κάθε δήλωσή του, με στόχο να δημιουργήσουν κλίμα σε βάρος του, στοχεύοντας στα κλικ ενός κοινού εχθρικά διατεθειμένου απέναντί του.
Μια τέτοια προσωπικότητα, εκτός από ορκισμένους εχθρούς, είναι λογικό να είχε φανατικούς θαυμαστές και επιστήθιους φίλους. Εξίσου λογικό είναι να είχε και μια δράκα «δικών του παιδιών» που του οφείλουν -τουλάχιστον ως έναν βαθμό- την πολιτική τους σταδιοδρομία, ασχέτως αν του γύρισαν (για δικούς τους λόγους) στην πορεία την πλάτη ή αν παρέμειναν διαπρύσιοι υποστηρικτές του. Ονόματα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε.
Ο Γ. Μπουτάρης διατηρεί, όμως, ακόμα και μετά θάνατον την ικανότητα να οξύνει τα πνεύματα και να διχάζει. Αυτό αποδείχτηκε όταν έγινε γνωστή η πρόθεση της διοίκησης του δήμου Θεσσαλονίκης να δοθεί το όνομά του σε ένα παρκάκι (και του τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου σε ένα άλλο).
Ο καβγάς που ξέσπασε με αντικείμενο αφενός αν η συγκεκριμένη ονοματοδοσία συνιστά επαρκή τιμή για την προσφορά του εκλιπόντος δημάρχου (και μάλιστα -τι ντροπή!- χωρίς να ερωτηθούν οι «πολιτικοί του κληρονόμοι»), και αφετέρου αν ο Γ. Μπουτάρης άξιζε οποιασδήποτε τιμής δεδομένων των δηλώσεών του για τον Κεμάλ που ερμηνεύτηκαν ως προσβολή των θυμάτων της γενοκτονίας των Ποντίων (κάτι που ο ίδιος διέψευσε) ήταν, αν μη τι άλλο, άκομψος. Άκομψη ήταν και η επιλογή του δήμου να απαντήσει μέσω του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου στο πρώτο σκέλος της κριτικής που ασκήθηκε (με ειρωνικές αναφορές σε «ετερόφωτους»), χωρίς μάλιστα να μπει στον κόπο να απαντήσει στο δεύτερο σκέλος.
Πιστεύω ότι η εκλογή του Γ. Μπουτάρη στο τιμόνι του δήμου αποτέλεσε τομή που τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα της Θεσσαλονίκης. Το πώς θα αξιολογηθεί η τομή αυτή, θα αποτιμηθεί έπειτα από αρκετά χρόνια.
ΥΓ: Για τον Σαββόπουλο δεν ακούστηκαν αντιρρήσεις. Χαίρει καθολικής εκτίμησης ή δεν έχει μετά θάνατον εχθρούς στη γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη;
