Στάθηκα μπροστά στον υπολογιστή με σκοπό να γράψω για τον Κλεομένη και για τον Άλκη. Για την οπαδική βία που συγκλονίζει την πόλη. Για τα εκατοντάδες στιλέτα που κυκλοφορούν «ελεύθερα» στις τσέπες των νέων σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Ωστόσο μόλις «προσγειώθηκε» στο κινητό μου η είδηση για το νέο κύκλωμα δουλεμπόρων, Ελλήνων και αλλοδαπών, με λεία 5 εκατ. ευρώ σταμάτησα. Δεν είχε νόημα. Αυτή η χώρα κρύβει για καιρό όλα της τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, μέσα στην σιωπή, αλλά τα σκουπίδια εκδικούνται. Δεν βολεύονται εκεί. Αργά η γρήγορα επιστρέφουν στην επιφάνεια. Όσο και αν τα «παραχώσεις» για να απαλλαγείς από αυτά.
Κυρίες και κύριοι σας έχω ένα «νέο» το οποίο μπορείτε να το αγνοήσετε και να το προσπεράσετε (σε εποχές κυνισμού σαν την δική μας δεν θα εκπλαγώ) μπορείτε όμως και να σταθείτε για να το εξετάσετε: Πάντα σε αυτή την χώρα υπήρχε διαφθορά. Αλλά πρώτη φορά την καθημερινότητα μας την κυβερνά η διαφθορά. Η είδηση για την εξάρθρωση μεγάλου κυκλώματος δουλεμπορίου παράνομων πακιστανών μεταναστών στην Κρήτη συνδέει ένα ευρύ κύκλωμα προσώπων.
Πολιτικά πρόσωπα που είχαν την υψηλή του εποπτεία. Πρεσβείες που ίσως ήταν στο κόλπο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αλλοδαπούς ισλαμιστές που απελαύνονται αυτό τον καιρό από την χώρα, καθώς είχαν εμπλοκή στα παράνομα κυκλώματα διακίνησης μεταναστών και διακήρυσσαν από το μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι πρέπει οι μιναρέδες των τζαμιών στην Αθήνα να είναι υψηλότεροι από τους τρούλλους των εκκλησιών. Ιδιώτες επιχειρηματίες που εμφανίζονται στις νόμιμες επισυνδέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ να κερδίζουν βοσκοτόπια και επιδοτήσεις στην Μύκονο.
Ακόμη και «ποινικοί» που εμφανίζονταν ως επιχειρηματίες και στις «επιχειρήσεις» των οποίων ασφαλίζονταν οι εργάτες γης. Αυτή η υπόθεση διαφθοράς προστίθεται σε σωρεία προηγουμένων γνωστών και άγνωστων υποθέσεων και αθροίζεται.
Η πατρίδα μας καμώνεται ότι ομοιάζει στο στυλ και στην φινέτσα με την Ιταλία και οι Έλληνες έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας αλλά στην πράξη μοιάζουμε πολύ με την κατάσταση που επικρατούσε στις τέως χώρες του ανατολικού μπλοκ το 1989 και ιδίως στην Ουκρανία. Η σύγκριση με την Κολομβία μάλλον αδικεί την Κολομβία του σήμερα. Ο νέος Ευρωπαίος εισαγγελεύς μας το είπε άμα τη ανακοινώσει της εκλογής του στο αξίωμα (καθήκοντα αναλαμβάνει τον Οκτώβριο): « δεν μιλάμε για κάποιους μεμονωμένους αγρότες οι οποίοι δήλωσαν απλώς κάτι λάθος αλλά για κάτι που έχει οργανωθεί και έχει καθοδηγηθεί από πολύ ψηλά ως σύστημα».
Κάθε μέρα πέφτουμε πάνω και σε μια τέτοια ιστορία. Κάθε μέρα πέφτουμε πάνω σε μια σκοτεινή υπόθεση. Και κάθε μέρα σκεπτόμαστε αν αυτή η ιστορία θα έχει ως κατάληξη την ατιμωρησία. Εκτός και αν αποφασίσει διαφορετικά ο λαός. Στις δημοκρατίες όποιος έχει την ελευθερία, έχει και την ευθύνη. Προφανώς και δεν θα πω σε κανέναν τι να κάνει. Περιορίζομαι σε αυτό και επανέρχομαι. Τροφή για σκέψη!
