Η αποπομπή του Αντώνη Σαουλίδη από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό σημαίνει η υποβάθμιση του σε απλό παρατηρητή, δεν είναι ένα απλό και μονοσήμαντο γεγονός.
Το συγκεκριμένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ήταν εκλεγμένο μέλος της απερχόμενη Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος. Η απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, να τον κόψει από σύνεδρο και να τον υποβιβάσει σε παρατηρητή δείχνει ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, μάλλον προτιμά το ρόλο του …θαλαμοφύλακα, από τη θέση του ισχυρού ηγέτη που δεν πτοείται από διαφορετικές θέσεις και απόψεις και λειτουργεί συνθετικά και κυρίως με ενότητα.
Η αποπομπή Σαουλίδη είναι αντικαταστατική, καθώς όλα τα μέλη της απερχόμενης ΚΠΕ είναι σύνεδροι στα τακτικά συνέδρια του κόμματος σύμφωνα με άρθρο 22 του καταστατικού του κόμματος. Δεν προηγήθηκε καμία απόφαση θεσμικού οργάνου που να τον θέτει εκτός, ούτε κάποια ανακοίνωση ή έστω απόφαση της ηγεσίας που να αιτιολογεί την… αποπομπή.
Αυτό είναι δείγμα για την ποιότητα της εσωκομματικής δημοκρατίας σε ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα και ασκεί δριμεία κριτική στην παρούσα κυβέρνηση για αδιαφάνεια και χειραγώγηση των θεσμών. Η ηγεσία Ανδρουλάκη προφανώς ζήλεψε τις δάφνες που έδρεψε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο περίφημο συνέδριο στο Γκάζι. Η αντιδημοκρατική λειτουργία των δήθεν προοδευτικών κομμάτων καταδεικνύει το θεσμικό έλλειμμα και τη σαθρότητα, αλλά και την «ελαφρότητα» του πολιτικού συστήματος της χώρας. Τα καταστατικά και οι θεσμικές λειτουργίες των κομμάτων καταργούνται και κουρελιάζονται, αρκεί να το θέλει ο αρχηγός και οι μηχανισμοί, «οι αρμοί της εξουσίας», διαμορφώνουν το πολιτικό παιχνίδι σε μία αέναη μάχη για την κυριαρχία και την κομματική και πολιτική εξουσία, αλλά όχι για την ουσία, το περιεχόμενο και τα προτάγματα της πολιτικής.
Αξιοσημείωτη ωστόσο είναι και η αφωνία των διαφόρων «επωνύμων» στελεχών του ΠΑΣΟΚ, έναντι της αυθαιρεσίας Ανδρουλάκη. Προηγήθηκε βέβαια η καρατόμηση του Ο. Κωνσταντινόπουλου «διότι δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις», αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την ανοχή και τη σιωπή που καταντάει συνενοχή, στην αποπομπή Σαουλίδη. Όχι για να υπερασπιστούν τον Σαουλίδη, αλλά για να υπερασπιστούν το πολιτικό, δημοκρατικό κύρος του ΠΑΣΟΚ και των θεσμικών του λειτουργιών. Να υπερασπιστούν το καταστατικό του κόμματος που καταπατήθηκε και πετάχτηκε στον κάλαθο του συνεδρίου.
Ο ίδιος απέστειλε επιστολή προς την Επιτροπή Δεοντολογία του κόμματος (ΕΔΕΚΑΠ), ζητώντας διευκρινίσεις. Κάλεσε δε το αρμόδιο όργανο να τον ενημερώσει εγγράφως α) αν έχουν επιβληθεί σε βάρος του πειθαρχικά μέτρα και β) να του κοινοποιηθεί η σχετική απόφαση με αναφορά στο καταστατικό του κόμματος. «Τα κόμματα δυναμώνουν όταν ανοίγουν, όχι όταν φοβούνται» έγραψε ο ίδιος σε ανάρτησή του.
Προφανώς η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται διαφορετικά το άνοιγμα στην κοινωνία. Φάνηκε με τις μεταγραφές Θρασκιά και Παππά, με την παρουσία Φαραντούρη στο συνέδριο και τις φημολογούμενες προσχωρήσεις Αποστολάκη και Κασιμάτη. Το βάρος πέφτει πάντα στις εντυπώσεις προς άγρα ψήφων και όχι στην ουσία της πολιτικής. Γιατί αυτό απαιτεί το πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα, όπου όλα λειτουργούν με μία ισχυρή δόση… παραοικονομίας και απευθείας αναθέσεων, συναλλαγής και διαπλοκής. Δεν μετρούν τα όργανα και οι κανόνες, τα καταστατικά και οι θεσμικές λειτουργίες, αλλά το πολιτικό παζάρι, το δούναι και λαβείν και εν τέλει το αποτέλεσμα στις κάλπες.
Κανονικά στην παρούσα φάση, ο Νίκος Ανδρουλάκης, δεν έπρεπε να φανεί τόσο φοβικός αλλά να επιδιώξει την μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση εντός του κόμματος. Η συμμετοχή Σαουλίδη στη παρουσίαση του βιβλίου του Α. Τσίπρα δεν συνιστά ατόπημα σε μία δημοκρατία, αλλά δικαίωμα. Κανείς δεν μπορεί να περιορίσει τον δημόσιο ανοιχτό λόγο και διάλογο, την κριτική και την αμφισβήτηση. Τα κόμματα, και δη τα προοδευτικά και ανοιχτά, δεν είναι θρησκευτικές σέχτες, δεν είναι κλειστά ιδιωτικά κλαμπ, ούτε παράνομοι συνωμοτικοί μηχανισμοί. Η εσωστρέφεια στο ΠΑΣΟΚ δεν γεννάται από το γινάτι ή τις φιλοδοξίες κάποιων στελεχών, αλλά εδράζεται σε πραγματικές αδυναμίες και ανάγκες του κόμματος, που οφείλει να τις επιλύσει, όχι με πειθαρχικά μέσα αλλά καταστατικά, θεσμικά, και κυρίως πολιτικά.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι εκκλήσεις περί ενότητας που διατυπώθηκαν κατά κόρο στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ακούγονται ως μαύρο χιούμορ ή κρύο ανέκδοτο που συνηγορούν στην άποψη ότι ο περίφημος προοδευτικός χώρος δεν μπορεί, δεν αντέχει, δεν έχει τα κότσια για υπερβάσεις και συνθέσεις που θα τον επαναφέρουν σε τροχιά εξουσίας.
