Το ΑΦΜ μου το βλέπω συχνά στον ύπνο μου, άγριο και εφιαλτικό. Χτες όμως εμφανίστηκε ήρεμο και σκεπτικό και μου είπε με παράπονο όσα ακολουθούν.
«Η πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού υποδέχθηκε με αδιαφορία τον προσωπικό αριθμό, εκτός από δύο κατηγορίες που αντέδρασαν έντονα.
Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει όσους πιστεύουν ότι η υποταγή του ανθρώπινου προσώπου σε έναν αριθμό είναι απαξιωτική. Βάσει των κομματικών συσχετισμών, η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει τουλάχιστον το ένα έκτο των Ελλήνων.
Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει όσους αναρωτήθηκαν για ποιο λόγο ο εφοριακός του δευτέρου ορόφου, που τυγχάνει διαχειριστής της πολυκατοικίας, και μέχρι τώρα γνώριζε μόνον το ΑΦΜ των γειτόνων, θα μπορεί πλέον να μαθαίνει, μέσω των προσωπικών αριθμών τους, αν παίρνουν φάρμακα για την πίεση και πώς πάει το ζάχαρό τους. Και να το λέει και στην νύφη του, που ξέρει την κουμπάρα μας.
Εκτός όμως από τις ανθρώπινες ενστάσεις, έχουμε όμως κι εμείς, τα ΑΦΜ, μια δική μας. Ότι η κυβέρνηση παραβιάζει την οικονομική αρχή, δηλαδή την επιδίωξη του μέγιστου δυνατού αποτελέσματος με τον ελάχιστο δυνατό κόπο.
Γιατί καθιερώθηκε ο προσωπικός αριθμός; Διότι δήθεν “διασυνδέει τους βασικούς αριθμούς ταυτοποίησης, όπως ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ” και έτσι ο πολίτης αναγνωρίζεται με έναν και μοναδικό αριθμό. Αλλά για σταθείτε! Εμείς τα ΑΦΜ δεν είμαστε “ένας και μοναδικός αριθμός»; Υπάρχει κανένας που να έχει δύο ΑΦΜ; Ή μήπως υπάρχει κανένας πρόθυμος να μοιραστεί τον ΑΦΜ σου;”.
(Στο σημείο αυτό απάντησα ότι πάσα προσφορά δεκτή, αλλά αποκλείεται να βρεθεί τέτοιο κορόιδο).
«Εμείς τα ΑΦΜ», συνέχισε το δικό μου, «διαθέτουμε εννέα ψηφία, συνεπώς μπορούμε να καλύψουμε 999.999.999 Ελλήνων, ήτοι δέκα γενεές, για διακόσια χρόνια. Δεν θα μπορούμε τάχα να κάνουμε τη δουλειά προσωπικού αριθμού;».
(Στο σημείο αυτό απάντησα ότι, όπως πορευόμαστε, σε διακόσια χρόνια δεν θα χρειαζόμαστε κανέναν αριθμό, διότι -στην καλύτερη περίπτωση- θα είμαστε μόνον μια θολή ανάμνηση έθνους που πέρασε από την ιστορία, όπως είναι σήμερα οι Βαβυλώνιοι και οι Σουμέριοι. Τι να τον κάνουν οι Σουμέριοι τον προσωπικό αριθμό;).
«Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση δεν επιβεβαίωσε απλώς ότι εμείς τα ΑΦΜ είμαστε συνδεμένα με τα σωστά στοιχεία και μας κουβάλησε τον λεγάμενο, τον προσωπικό αριθμό; Δεν κατάλαβε η κυβέρνηση ότι ο ερχομός του λεγάμενου έκανε να αγανακτεί και να συκοφαντείται μέγα μέρος των Ελλήνων; Ποιος θα αντιδρούσε, αν απλώς μας επιβεβαιώνατε εμάς τα ΑΦΜ σας, τα πονεμένα; Πού τα μισά είναι και μπλοκαρισμένα από το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία;».
(Αυτά ψιθύριζε ο εννιαψήφιος αριθμός μου μέσα στο σκοτάδι. Μιλούσε με παράπονο και δεν ήξερα τι να του πω. Δεν τολμούσα να πω και πολλά, άλλωστε. ΑΦΜ είναι αυτό και καμιά φορά τα παίρνει ανάποδα).
