Σε μια τηλεοπτική εκπομπή πριν από 20 χρόνια, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος μας έλεγε πως «η φήμη του Βασίλη Τσιτσάνη μετά θάνατον καλπάζει» και μάλιστα πρόσθετε ότι αυτή η ευρύτερη αναγνώριση του μεγάλου βάρδου από τον κόσμο «θυμίζει την αντίστοιχη του Κωνσταντίνου Καβάφη».
Το φαινόμενο της «μεταθανάτιας απογείωσης» δεν είναι βέβαια μόνο ελληνικό και συνήθως αφορά δημιουργούς τέχνης ή προσωπικότητες με πολιτικοκοινωνική δράση, των οποίων το έργο είτε δεν είχε πλήρως κατανοηθεί από το ευρύ κοινό, είτε φωτίζεται πλέον από την ίδια την καταλυτική έκφραση μιας αυθόρμητης αναγνώρισης γι αυτούς.
Αντίστοιχη συζήτηση σε τοπικό επίπεδο -αν και δεν έχουμε πια μαζί μας τον Ντίνο, για να το παρατηρήσει με τις ευαίσθητες κεραίες του- τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών, φαίνεται πως αρχίζει να υπάρχει με την αναγνώριση του έργου και της επίδρασης του Διονύση Σαββόπουλου και του Γιάννη Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη.
Τούτο ήδη εκφράζεται με την συζήτηση για ονομασία πλατειών, βιβλιοθηκών και δρόμων προς τιμήν τους.
Η ατμόσφαιρα αυτή, μάλιστα, αναδύθηκε πολύ νωρίς, αφού ο Γιάννης Μπουτάρης έφυγε από τη ζωή το 2024 και ο μεγάλος τροβαδούρος της πόλης μόλις έξι μήνες από σήμερα.
Ίσως είναι μια ακόμα ένδειξη τιμής στις δύο αυτές προσωπικότητες, ότι ο κόσμος παρά τις διχογνωμίες και τις διαφωνίες που μοιραία είχε γεννήσει η δημόσια παρουσία τους όσο ήταν εν ζωή, πάντα θα αντιμετωπίζονται με συγκίνηση, αναγνώριση και «εν θερμώ». Δεν τους ταίριαζε, άλλωστε, η «είσοδος» σε μουσείο.
Πολλές είναι, βέβαια, οι διαφορές ανάμεσά στις αξέχαστες προσωπικότητες που προανέφερα. Στις δύο πρώτες έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος αξιολόγησης και εμβάθυνσης: τι μένει από το έργο, τι ξεχνιέται, τι επανεκτιμάται και γιατί οι νέες γενιές το αγαπούν και το αποδέχονται. Χώρια η διεθνής αναγνώριση, ειδικά για τον Καβάφη.
Για τον Διονύση Σαββόπουλο αρκεί να θυμηθούμε όχι μόνο τα τραγούδια που μας δίνουν τη Θεσσαλονίκη σαν χαμένη Ατλαντίδα, αλλά και ότι είναι πολλά τα μέρη της πόλης, οι γωνιές, γειτονιές, ακρογιαλιές, μνημεία που απαθανάτισε με τους στίχους του, τα έβαλε στα χείλη ολονών και τα έκανε τοπόσημα.
Η αφορμή όμως να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις ήταν η πρόθεση της διοίκησης Αγγελούδη να κάνει την τιμητική κίνηση για τον Γιάννη Μπουτάρη από τον δήμο Θεσσαλονίκης, με την ονοματοδοσία του μικρού πάρκου που ευρίσκεται ακριβώς απέναντι από το δημαρχείο.
Εκφράστηκαν αντιρρήσεις για το αν έπρεπε να ζητηθεί η συναίνεση ή η γνώμη της δημοτικής παράταξης που τίμησε με την τελευταία παρουσία του στα δημοτικά έδρανα ο Γιάννης Μπουτάρης. Μόνο που οι αντιρρήσεις έφεραν και απαντήσεις για το αν υπάρχουν «αυθεντικοί εκφραστές» της παρακαταθήκης του αξέχαστου δημάρχου με την έντονα αναγνωρίσιμη, συγκρουσιακή, εκσυγχρονιστική, εξωστρεφή και σίγουρα αντισυμβατική δημόσια παρουσία.
Πολλοί λένε, πάλι, ότι οι πραγματικά μεγάλες φυσιογνωμίες στην πολιτική την τέχνη κ.α. μόλις εμφανιστούν στο προσκήνιο και αγγίξουν πραγματικά το ακροατήριο, αυτό αμέσως διαιρείται σε φίλους και πολέμιους. Ουδείς μένει ασυγκίνητος. Μεγάλη συζήτηση.
Το όμορφο μικρό πάρκο βέβαια, λίγες δεκάδες μέτρα από τη θάλασσα και τις «ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου, σε τίποτα δεν φταίει.
