Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής μετά τα Φώτα (Ματθ. 4:12-17) κορυφώνεται με τη συγκλονιστική φράση του Προφήτη Ησαΐα (Ησ. 9:1–2): «Ο λαός που ζούσε μέσα στο σκοτάδι είδε ένα μεγάλο φως· και σε εκείνους που κατοικούσαν σε τόπο και σκιά θανάτου ανέτειλε φως για χάρη τους». Τα λόγια αυτά δεν περιγράφουν απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά αποκαλύπτουν το μυστήριο της ολοφώτεινης παρουσίας του Χριστού μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Το σκοτάδι στο οποίο αναφέρεται ο Ευαγγελιστής δεν είναι μόνο η άγνοια ή η εθνική δοκιμασία του λαού του Ισραήλ. Είναι το υπαρξιακό σκοτάδι κάθε ανθρώπου: ο φόβος, η αμαρτία, η απογοήτευση, η αίσθηση του αδιεξόδου και της απουσίας νοήματος. Ο άνθρωπος «κάθεται» στο σκοτάδι, όχι πάντα από επιλογή, αλλά συχνά από κόπωση, από πληγές και από την αδυναμία να σηκωθεί μόνος του. Και ακόμη πιο βαριά είναι η «σκιά του θανάτου», που δεν αφορά μόνο στο βιολογικό τέλος, αλλά κυρίως στην πνευματική νέκρωση, τη ζωή χωρίς ελπίδα και προοπτική.
Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, «Φως μέγα» ανατέλλει. Δεν πρόκειται για ένα αφηρημένο φως ιδεών ή ηθικών κανόνων, αλλά για ένα Πρόσωπο. Ο Χριστός έρχεται και εγκαθίσταται στη Γαλιλαία των εθνών, στον τόπο, δηλαδή, της σύγχυσης και της περιφρόνησης, για να δείξει ότι κανένα σκοτάδι δεν είναι τόσο βαθύ ώστε να μη μπορεί να φωτιστεί. Αντίθετα, μπορεί ακόμη και από το σκοτάδι να ανατείλει η σωτηρία για όλη την ανθρωπότητα.
Ο Χριστός φωτίζει τη ζωή μας πρώτα με την παρουσία Του. Το Φως Του δεν τυφλώνει, αλλά θερμαίνει· δεν κατακρίνει, αλλά αποκαλύπτει· δεν εξαναγκάζει, αλλά καλεί. Εκεί που όλα φαίνονται χαμένα, Εκείνος στέκεται δίπλα μας. Φωτίζει τον νου μας για να δούμε την αλήθεια, την καρδιά μας για να αγαπήσουμε, τη θέλησή μας για να μετανοήσουμε. Γι’ αυτό και το κήρυγμά Του αρχίζει με τη λέξη «μετανοείτε». Η μετάνοια δεν συνιστά απειλή εκ μέρους του, αλλά πατρική και αδελφική πρόσκληση προς όλους μας, για να στραφούμε προς το Φως, να αφήσουμε το σκοτάδι που μας κρατά καθηλωμένους.
Όταν ο άνθρωπος δεχθεί το Φως του Χριστού, τότε αλλάζει ο τρόπος που βλέπει τον εαυτό του, τον κόσμο και τον Θεό. Το σκοτάδι δεν εξαφανίζεται μαγικά, αλλά δεν έχει πια την τελευταία λέξη. Διότι εκεί όπου ανέτειλε το Φως του Χριστού, γεννιέται ελπίδα, ζωή και σωτηρία. Και αυτό το Φως συνεχίζει να ανατέλλει σε κάθε καρδιά που Τον αναζητά με ταπείνωση και πίστη.
