Ο Γιάννης Μπουτάρης δεν ήταν ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου. Ήταν χαρισματική προσωπικότητα, μπαγιάτης Σαλονικιός, αλλά είχε και μεγάλες εμπάθειες. Ο ίδιος στο ντοκυμαντέρ για τις εκλογές του 2010 είπε για τον εαυτό του « τώρα θα δει ο Άνθιμος τι κακός π….ης βλάχος είμαι! ». Το κακό είναι ότι δεν το «είδε» μόνον ο Άνθιμος. Το είδε και ο Παπαγεωργόπουλος που πήγε φυλακή εξαιτίας της κατάθεσης Μπουτάρη. Το έζησαν και οι Πόντιοι όταν έβαλε τα οθωμανικά ευρώ του τουρισμού πάνω από την ιστορική μνήμη. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του όμως με αφορμή τον θόρυβο που ξέσπασε για την ονοματοδοσία της πλατείας Μπουτάρη από τον δήμο Θεσσαλονίκης, πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα. Την στάση μας απέναντι σε κάποιον που δεν ζει ανάμεσα μας και την άποψη μας για την πρωτοβουλία Αγγελούδη. Είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πιστεύω βαθύτατα στην έννοιες της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Τον Μπουτάρη τον επέκρινα δημοσίως και με δριμύτητα όσο ήταν όρθιος. Μου είναι δύσκολο να τον κτυπήσω «πεσμένο» και μάλιστα από την στιγμή που ζήτησε με θάρρος συγγνώμη για τους Ποντίους και μισή συγγνώμη για τον Παπαγεωργόπουλο (στην «Καθημερινή»).
Στους Ποντίους αναφέρεται δύο φορές μέσα στο βιβλίο του «Εξήντα χρόνια τρύγος» (2021) και δείχνει ότι το λάθος του το κουβάλησε μέσα του μέχρι το τέλος. Στην σελ. 195 αναφέρει: «Αυτό το θυμικό του ποντιακού ελληνισμού πλήγωσα, ελπίζω όχι ανεπανόρθωτα, πάνω στον οίστρο μου να προωθήσω το άνοιγμα στους Τούρκους τουρίστες. Δίδοντας συνέντευξη σε μια αποστροφή του λόγου μου ξεστόμισα “I don’t give a shit τι έκανε ο Κεμάλ στην Μικρασία”, φράση που προκάλεσε αποστροφή και πίκρα».
Για να κατευνάσει τους Ποντίους ο Μπουτάρης έγραψε : «Εξακολουθώ να διακηρύττω ότι οι ξεριζωμένοι της Μικράς Ασίας και ειδικώς του Πόντου έδωσαν πνοή στη μακεδονική ήπειρο, με τα αμιγώς ποντιακά χωριά να αποτελούν στολίδια και να ξεχωρίζουν με διαφορά σε νοικοκυροσύνη και εργατικότητα». Η ευθεία αυτή συγγνώμη δεν «έφθασε» στον απαρηγόρητο Μπουτάρη όμως. Ο καημός δεν του έφυγε. Έτσι σε άλλο σημείο του βιβλίου, στην σελ. 273, επανέρχεται: «Η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Αραράτ, από τον Πόντο μέχρι κάτω στο Περσικό Σιράζ, θεωρείται λίκνο του αμπελιού. Μπορώ λοιπόν να μην πηγαίνω τους Ποντίους; Παραμένει κυρίαρχος ο καημός μου για την παρεξήγηση».
Ο εκλιπών δήμαρχος Θεσσαλονίκης ζήτησε συγγνώμη και από τους Βορειοηπειρώτες. To 2021 , επτά και πλέον χρόνια μετά την συνέντευξη που μου έδωσε στο ξενοδοχείο Excelsior κατά την διάρκεια της οποίας ζητούσε να μην χρησιμοποιείται ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» στα δελτία του Δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης (εκπομπή ΕΡΤ, «Άλλη όψη», Μάρτιος 2013), ο τέως δήμαρχος επανήλθε στην εθνική ορολογία. Διαβάζουμε στην σελ. 282: «Οι κάτοικοι της Αλβανίας έχουν ταλαιπωρηθεί, ειδικά οι ομογενείς Βορειοηπειρώτες που έχουν υποστεί πολλά από το καθεστώς του Χότζα και με το δίκιο τους παραμένουν εσωστρεφείς και δύσπιστοι».
Ο άνθρωπος λοιπόν ζήτησε συγγνώμη από όλους πριν φύγει από την ζωή. Δημοσίως. Κατά συνέπεια μας είναι δύσκολο να ακούμε συνθήματα με το όνομα του εναντίον του. Ο γέγονε, γέγονε . Για τη βιαστική πρωτοβουλία του δήμου Θεσσαλονίκης να προχωρήσει σε ονοματοδοσία πλατείας, πριν συμπληρωθεί διετία από τον θάνατο του, χωρεί όμως μεγάλη συζήτηση. Το μέτρο της μνήμης είναι η απόσταση. Η απόσταση καταλαγιάζει τα πάθη. Για να καταλαγιάσουν τα πάθη για τον Ελευθέριο Βενιζέλο πέρασε σχεδόν αιώνας. Και πάλι. Η Πανεπιστημίου ονομάστηκε σε Ελευθερίου Βενιζέλου αλλά ο κόσμος και πάλι Πανεπιστημίου την φωνάζει. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πέθανε το 1998 αλλά τα εγκαίνια του ανδριάντα του στην Θεσσαλονίκη έγιναν το 2011, 13 χρόνια μετά στην Νέα Παραλία. Καθώς η δημοτική αρχή Μπουτάρη αρνήθηκε να τον τοποθετήσει στην πλατεία Αριστοτέλους. Τώρα γιατί ο κ. Αγγελούδης που έχει έννοια να μην δώσει η ΝΔ χρίσμα σε υποψήφιο δήμαρχο από τις τάξεις της στις προσεχείς δημοτικές εκλογές (άλλο πάλι και τούτο) κάνει ονοματοδοσία Μπουτάρη ενάμισυ χρόνο μετά τον θάνατο του δεν το καταλαβαίνουμε. Άμα υπάρχει τόσο μεγάλη βιασύνη τότε να δοθεί και το όνομα του τεράστιου Αντώνη Δούδου σε μια πλατεία. Να τιμηθεί εν ζωή και ο Ιβάν Σαββίδης αν το αντέχει ο δήμαρχος. Και μια φιλοσοφική σκέψη : Το μέτρο της μνήμης δεν είναι οι πλατείες αλλά οι παρέες. Σε κανέναν δρόμο της Θεσσαλονίκης δεν δόθηκε το όνομα του εμβληματικού φωτογράφου Γιάννη Κυριακίδη. Αλλά σε όλες τις παρέες των παλαιών Θεσσαλονικέων οι ιστορίες με πρωταγωνιστή την «Αρκούδα» κάνουν θραύση…
