Οι καθημερινοί τραυματισμοί με τα πατίνια δεν θα πάψουν, παρά μόνον αν τα μέλη του κοινοβουλίου υποχρεωθούν να κυκλοφορούν αποκλειστικώς επάνω σε πατίνια.
Με τη ρύθμιση αυτή, οι βουλευτές θα ταξινομηθούν αυτομάτως σε τρεις κατηγορίες:
- Oι τυχεροί που θα κυκλοφορήσουν χωρίς να τραυματισθούν. Αυτοί θα δούνε τον χάρο με τα μάτια τους και ίσως προβληματισθούν για την αρρύθμιστη χρήση του επικίνδυνου αυτού τροχοφόρου. Ίσως μάλιστα κάνουν και κανένα νόμο.
- Οι άτυχοι που θα πέσουν επάνω σε διερχομένους πεζούς διότι θα είναι αφοσιωμένοι να διορθώνουν την ομιλία τους. Άλλο να σε χτυπάει με 30 χιλιόμετρα την ώρα ένας κρεμανταλάς, που θα εξαφανιστεί στην πρώτη γωνία, αφήνοντάς σε ματωμένο στο πεζοδρόμιο, και άλλο να σε χτυπάει ο επώνυμος και αναγνωρίσιμος βουλευτής της περιοχής σου, (από τον οποίον θα ζητήσεις αποζημίωση ακόμη και αν τον έχεις ψηφίσει).
- Οι βουλευτές που θα χάσουν την ισορροπία τους και θα πέσουν από το πατίνι καθ’ ην ώρα επιλύουν τηλεφωνικώς προβλήματα των ψηφοφόρων τους, κτηνοτρόφων και μη. Αν υποθέσουμε ποσοστό ατυχημάτων 4%, έξι βουλευτές της συμπολίτευσης θα διακομιστούν στο νοσοκομείο και θα κινδυνεύσει η δεδηλωμένη. Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε μια τραυματισμένη κυβέρνηση, με φορεία να πηγαινοέρχονται στη Βουλή κατά τις κρίσιμες ψηφοφορίες. Δεν είναι βέβαια απαραίτητο οι διακομιζόμενοι να έχουν τις αισθήσεις τους, όπως δεν είναι απαραίτητο και για τους αρτιμελείς βουλευτές.
Διαφαίνεται πάντως και ένας πρόσθετος κίνδυνος για τον πρωθυπουργό. Κατά τη νοσηλεία τους οι τραυματίες βουλευτές θα έχουν χρόνο να προβληματιστούν για το επιτελικό κράτος και ενδέχεται να συμφωνήσουν με τους πέντε συναδέλφους τους, οι οποίοι προσφάτως το αμφισβήτησαν χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να οδηγήσουν πατίνι. Σκεφτείτε, δηλαδή, αν οι πέντε που δεν τραυματίσθηκαν έχουν αμφιβολίες για το επιτελικό κράτος, τι θα λένε οι βουλευτές που θα βογκάνε στο κρεβάτι του πόνου, μόνο και μόνο διότι ο κύριος Σκέρτσος δεν αντιλήφθηκε ότι τα πατίνια είναι επικίνδυνα.
Θα μου πείτε, πού θα αφήνουν οι βουλευτές τα πατίνια τους κατά την προσέλευσή τους στο κοινοβούλιο; Προτείνω μια λύση βγαλμένη από την ιστορία της Θεσσαλονίκης. Κάποτε οι κινηματογράφοι γύρω από τον Βαρδάρη λειτουργούσαν από τις 10 το πρωί, προσελκύοντας το κοινό που με τακτ ο Τύπος της εποχής ονόμαζε «αγυιόπαιδες», δηλαδή παιδιά του δρόμου. Ο πλέον δημοφιλής παραβαρδάρειος κινηματογράφος ήταν το «Αττικόν», στην Εγνατία. Για να μπεις στην αίθουσα, διέσχιζες μια στοά. Στην αρχή της στοάς υπήρχε η πινακίδα: «Παρακαλούνται οι κ.κ. λούστροι να αφήνουν τα κασελάκια των εις το βάθος δεξιά και να μην τα μεταφέρουν εντός της αιθούσης».
Αυτή είναι η λύση και για τα πατίνια των βουλευτών. Στο βάθος δεξιά και όχι εντός της αιθούσης.
