Τα προηγούμενα χρόνια παγιώθηκε σε πολλούς η αίσθηση, ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν πρόκειται να φύγει με τίποτα, όσο κι αν από το 2019 κι έπειτα που κρατάει στα χέρια της το τιμόνι της χώρας, ρίχνει το καράβι σε κάθε… βράχο που ξεπροβάλει στη ρότα της.
Από τη μια ήταν η αίσθηση υπεροχής που χάριζε σε αυτή την απίθανη ομάδα αλαζόνων το διαβόητο «41%», από την άλλη η επί σειρά ετών έλλειψη σοβαρής αντιπολίτευσης. Προσθέστε τον γιγαντιαίο μηχανισμό «ενημέρωσης» του Μαξίμου που κάνει το μαύρο άσπρο, την απάθεια και αδιαφορία που διακατέχει τη μεγάλη πλειοψηφία των «απολιτίκ», καθώς και τη διάχυτη απογοήτευση όσων βλέπουν την κυβέρνηση να «πουλάει τρέλα» και να συνεχίζει ακάθεκτη παρά τα πολλαπλά σκάνδαλα, και έχετε τα αίτια της γενικής απαισιοδοξίας.
Ωστόσο, οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ικανές να αλλάξουν τα δεδομένα, καθώς για πρώτη φορά φαίνεται ότι το «καθεστώς Μητσοτάκη» βρίσκεται «στα σχοινιά»:
- Η δίκη για τα Τέμπη έχει αρχίσει και κανείς δεν γνωρίζει τι επιβαρυντικά στοιχεία ενδεχομένως να αποκαλυφτούν.
- Οι δηλώσεις του «Mr. Predator» Ταλ Ντίλιαν βάζουν σαφώς το Μαξίμου στο κάδρο των ευθυνών.
- Οι νέες δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνουν να γιγαντώνουν την εμπλοκή της κυβέρνησης στην υπόθεση.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την καλπάζουσα ακρίβεια που λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις εξαιτίας του πολέμου στη Μ. Ανατολή, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, που δεν αποκλείεται σύντομα να σκάσει στα χέρια του κ. Μητσοτάκη. Ειδικά οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ αφήνουν το Μαξίμου βαθιά εκτεθειμένο (κάτι το οποίο δεν μπορεί να κρυφτεί από τον ανασχηματισμό που ανακοινώθηκε) και πολύ περισσότερο αν εμφανιστούν… περισσότερες δικογραφίες.
Για πρώτη φορά διακρίνεται μια αχτίδα ελπίδας ότι ίσως κάτι αλλάξει. Μάλιστα, δεν αποκλείεται να τρέξουν οι εξελίξεις με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι θα πίστευε κανείς. Και ειδικά από τη στιγμή που σύντομα αναμένεται να «γεννηθούν» τα υπό κυοφόρηση κινήματα που εικάζεται ότι θα παίξουν σημαίνοντα ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Ήδη η Μαρία Καρυστιανού έκανε το πρώτο βήμα…
Στους απαισιόδοξους που επιμένουν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, θα θυμίσω μια παλιά παροιμία: «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα…»
ΥΓ: Θα φτάσουμε, άραγε, στο σημείο να κρατά τις τύχες της χώρας μας μια κυβέρνηση που ουσιαστικά θα είναι «όμηρος» μιας δράκας υπόδικων βουλευτών, οι οποίοι θα της εξασφαλίζουν την αναγκαία ψήφο εμπιστοσύνης;
