Το φιλμ γυρίστηκε το 1961, αλλά το είδα σε δεύτερη προβολή τρία χρόνια αργότερα. Είχε τον τίτλο «Ο Αφηρημένος Κύριος Καθηγητής» (The Absent-Minded Professor), με πρωταγωνιστή τον Φρεντ ΜακΜάρεϊ.
Η υπόθεση της ταινίας: Τον καθηγητή ενός άσημου κολεγίου τον κατατρέχει η εμμονή με κάποια εφεύρεση. Επιδίδεται συνεχώς σε πειράματα, με αποτέλεσμα να μην έχει τα μυαλά στο κεφάλι του. Ξεχνάει τα πάντα, ακόμη και την ώρα του γάμου του, αφήνοντας τη νύφη να περιμένει στην εκκλησία. Την τρίτη φορά που η νύφη γίνεται ρεζίλι, τον εγκαταλείπει και στρέφεται σε συνεπέστερο γαμπρό. Πάνω όμως που η παιδική μου καρδιά σκίρτησε από λύπη για τον συμπαθή, πλην χαμένο στον κόσμο του ήρωα της ταινίας, τα πειράματά του ξαφνικά πετυχαίνουν (από τύχη), η εφεύρεση πραγματοποιήθηκε (κατά λάθος) και η νύφη πείθεται να επανέλθει στον καλό της.
Το φιλμ ήταν απολύτως κατάλληλο για ανηλίκους και στις μέρες μας συστήνεται για παιδιά από έξι ετών. Πλην όμως σε εμένα έκανε πολύ μεγαλύτερη ζημία από όλες τις «Αυστηρώς Ακατάλληλες» ταινίες, διότι μου δίδαξε μία δοξασία, από την οποία δεν κατάφερα έκτοτε να απαλλαγώ: ότι η αφηρημάδα είναι αρετή, εφόσον είμαι αφοσιωμένος στην επιστήμη μου. Επιστήμη όμως από επιστήμη έχει διαφορά. Ο «αφηρημένος κύριος καθηγητής» εφεύρε κάτι χρήσιμο στην ανθρωπότητα, πράγμα που δεν μπορώ να ισχυριστώ για την αφεντιά μου. (Και να το ισχυριστώ, ουδείς θα με πιστέψει).
Ωστόσο, αν και ο «καθηγητής» αποτέλεσε πρότυπο του βίου μου, δεν κατάφερα ποτέ να γίνω αληθινά «αφηρημένος». Ίσως διότι δεν είμαι Κρητικός. Οι Κρητικοί αναπτύσσουν αληθινή αφηρημάδα, που θα τη ζήλευε και ο ήρωας της ταινίας. Είναι τόσο αφηρημένοι ώστε λησμονούνε τα πάντα εκτός από τις βεντέτες. Παράδειγμα ο κ. Ανδρουλάκης. Πειραματίζεται συνεχώς με τα σοσιαλιστικά προγράμματα του κόμματός του, τόσο πολύ που του διέφυγε ένα εκατομμύριο ευρώ και μάλιστα σε ξένο τόπο. Ευτυχώς που οι Βέλγοι είναι τίμιοι άνθρωποι και δεν του τα έκλεψε κανείς.
Αλλά να ήταν μόνον ο κ. Ανδρουλάκης; Σας θυμίζω και τον κ. Σταθάκη, με το σαρδόνιο χαμόγελο, που είχε λησμονήσει όχι μόνον 1.800.000 ευρώ, αλλά και 38 ακίνητα. Τουλάχιστον ο κ. Ανδρουλάκης θυμήθηκε τα 37 ακίνητά του. Πάντως και ο κ. Σταθάκης δικαιολογείται, διότι ως αρμόδιος υπουργός πειραματιζόταν πώς να λύσει τον γόρδιο δεσμό του χρέους. Τέλος, για να μην χαρακτηριστώ ως μεροληπτικός, να σας θυμίσω ότι και ο κ. Μητσοτάκης είχε λησμονήσει παλαιότερα μερικά διαμερίσματα, την εποχή που πειραματιζόταν πώς θα έδιωχνε τον κ. Τσίπρα από την εξουσία. Αλλά όταν έχεις 26 σπίτια, γίνεται να μην ξεχάσεις μερικά;
Όπως βλέπετε, η μνήμη μου όσο μεγαλώνω βελτιώνεται. Δεν έχω καμία ελπίδα να μοιάσω στο πρότυπό μου, τον αφηρημένο κύριο καθηγητή. Αφήστε που δεν είμαι και Κρητικός.
